अथर्ववेद काण्ड 06

(6,1।1अ) दोषो गाय बृहद् गाय द्युमद् धेहि|
(6,1।1च्) आथर्वण स्तुहि देवं सवितारम् ||1||

(6,1।2अ) तम् उ ष्टुहि यो अन्तः सिन्धौ सूनुः|
(6,1।2च्) सत्यस्य युवानम् अद्रोघवाचं सुशेवम् ||2||

(6,1।3अ) स घा नो देवः सविता साविषद् अमृतानि भूरि|
(6,1।3च्) उभे सुष्टुती सुगातवे ||3||

(6,2।1अ) इन्द्राय सोमम् ऋत्विजः सुनोता च धावत|
(6,2।1च्) स्तोतुर् यो वचः शृणवद् धवं च मे ||1||

(6,2।2अ) आ यं विशन्तीन्दवो वयो न वृक्षम् अन्धसः|
(6,2।2च्) विरप्शिन् वि मृधो जहि रक्षस्विनीः ||2||

(6,2।3अ) सुनोता सोमपाव्ने सोमम् इन्द्राय वज्रिणे|
(6,2।3च्) युवा जेतेशानः स पुरुष्टुतः ||3||

(6,3।1अ) पातं न इन्द्रापूषणादितिः पान्तु मरुतः|
(6,3।1च्) अपां नपात् सिन्धवः सप्त पातन पातु नो विष्णुर् उत द्यौः ||1||

(6,3।2अ) पातां नो द्यावापृथिवी अभिष्टये पातु ग्रावा पातु सोमो नो अंहसः|
(6,3।2च्) पातु नो देवी सुभगा सरस्वती पात्व् अग्निः शिवा ये अस्य पायवः ||2||

(6,3।3अ) पाताम् नो देवाश्विना शुभस् पती उषासानक्तोत न उरुष्यताम्|
(6,3।3च्) अपां नपाद् अभिह्रुती गयस्य चिद् देव त्वष्टर् वर्धय सर्वतातये ||3||

(6,4।1अ) त्वष्टा मे दैव्यं वचः पर्जन्यो ब्रह्मणस् पतिः|
(6,4।1च्) पुत्रैर् भ्रातृभिर् अदितिर् नु पातु नो दुष्टरं त्रायमाणं सहः ||1||

(6,4।2अ) अंशो भगो वरुणो मित्रो अर्यमादितिः पान्तु मरुतः|
(6,4।2च्) अप तस्य द्वेषो गमेद् अभिह्रुतो यावयच् छत्रुम् अन्तितम् ||2||

(6,4।3अ) धिये सम् अश्विना प्रावतं न उरुष्या ण उरुज्मन्न् अप्रयुछन्|
(6,4।3च्) द्यौष् पितर् यावय दुछुना या ||3||

(6,5।1अ) उद् एनम् उत्तरं नयाग्ने घृतेनाहुत|
(6,5।1च्) सम् एनं वर्चसा सृज प्रजया च बहुं कृधि ||1||

(6,5।2अ) इन्द्रेमं प्रतरं कृधि सजातानाम् असद् वशी|
(6,5।2च्) रायस् पोषेण सं सृज जीवातवे जरसे नय ||2||

(6,5।3अ) यस्य कृण्मो हविर् गृहे तम् अग्ने वर्धया त्वम्|
(6,5।3च्) तस्मै सोमो अधि ब्रवद् अयं च ब्रह्मणस् पतिः ||3||

(6,6।1अ) यो ‘स्मान् ब्रह्मणस् पते ‘देवो अभिमन्यते|
(6,6।1च्) सर्वं तम् रन्धयासि मे यजमानाय सुन्वते ||1||

(6,6।2अ) यो नः सोम सुशंसिनो दुःशंस आदिदेशति|
(6,6।2च्) वज्रेणास्य मुखे जहि स संपिष्टो अपायति ||2||

(6,6।3अ) यो नः सोमाभिदासति सनाभिर् यश् च निष्ट्यः|
(6,6।3च्) अप तस्य बलं तिर महीव द्यौर् वधत्मना ||3||

(6,7।1अ) येन सोमादितिः पथा मित्रा वा यन्त्य् अद्रुहः|
(6,7।1च्) तेना नो ‘वसा गहि ||1||

(6,7।2अ) येन सोम साहन्त्यासुरान् रन्धयासि नः|
(6,7।2च्) तेना नो अधि वोचत ||2||

(6,7।3अ) येन देवा असुराणाम् ओजांस्य् अवृणीध्वम्|
(6,7।3च्) तेना नः शर्म यछत ||3||

(6,8।1अ) यथा वृक्षं लिबुजा समन्तं परिषस्वजे|
(6,8।1च्) एवा परि ष्वजस्व मां यथा मां कामिन्य् असो यथा मन् नापगा असः ||1||

(6,8।2अ) यथा सुपर्णः प्रपतन् पक्षौ निहन्ति भूम्याम्|
(6,8।2च्) एवा नि हन्मि ते मनो यथा मां कामिन्य् असो यथा मन् नापगा असः ||2||

(6,8।3अ) यथेमे द्यावापृथिवी सद्यः पर्येति सूर्यः|
(6,8।3च्) एवा पर्य् एमि ते मनो यथा मां कामिन्य् असो यथा मन् नापगा असः ||3||

(6,9।1अ) वाञ्छ मे तन्वं पादौ वाञ्छाक्ष्यौ वाञ्छ सक्थ्यौ|
(6,9।1च्) अक्ष्यौ वृषण्यन्त्याः केशा मां ते कामेन शुष्यन्तु ||1||

(6,9।2अ) मम त्वा दोषणिश्रिषं कृणोमि हृदयश्रिषम्|
(6,9।2च्) यथा मम क्रताव् असो मम चित्तम् उपायसि ||2||

(6,9।3अ) यासां नाभिर् आरेहणं हृदि संवननं कृतम् गावो घृतस्य मातरो ‘मूं सं वानयन्तु मे ||3||

(6,10।1अ) पृथिव्यै श्रोत्राय वनस्पतिभ्यो ‘ग्नये ‘धिपतये स्वाहा ||1||

(6,10।2अ) प्राणायान्तरिक्षाय वयोभ्यो वायवे ‘धिपतये स्वाहा ||2||

(6,10।3अ) दिवे चक्षुषे नक्षत्रेभ्यः सूर्यायाधिपतये स्वाहा ||3||

(6,11।1अ) शमीम् अश्वत्थ आरूडस् तत्र पुंसुवनं कृतम्|
(6,11।1च्) तद् वै पुत्रस्य वेदनं तत् स्त्रीष्व् आ भरामसि ||1||

(6,11।2अ) पुंसि वै रेतो भवति तत् स्त्रियाम् अनु षिच्यते|
(6,11।2च्) तद् वै पुत्रस्य वेदनं तत् प्रजापतिर् अब्रवीत् ||2||

(6,11।3अ) प्रजापतिर् अनुमतिः सिनीवाल्य् अचीकॢपत्|
(6,11।3च्) स्त्रैषूयम् अन्यत्र दधत् पुमांसम् उ दधत् इह ||3||

(6,12।1अ) परि द्याम् इव सूर्यो ‘हीनां जनिमागमम्|
(6,12।1च्) रात्री जगद् इवान्यद् धंसात् तेना ते वारये विषम् ||1||

(6,12।2अ) यद् ब्रह्मभिर् यद् ऋषिभिर् यद् देवैर् विदितं पुरा|
(6,12।2च्) यद् भूतं भव्यम् आसन्वत् तेना ते वारये विषम् ||2||

(6,12।3अ) मध्वा पृञ्चे नद्यः पर्वता गिरयो मधु|
(6,12।3च्) मधु परुष्णी शीपाला शम् आस्ने अस्तु शं हृदे ||3||

(6,13।1अ) नमो देववधेभ्यो नमो राजवधेभ्यः|
(6,13।1च्) अथो ये विश्यानां वधास् तेभ्यो मृत्यो नमो ‘स्तु ते ||1||

(6,13।2अ) नमस् ते अधिवाकाय परावाकाय ते नमः|
(6,13।2च्) सुमत्यै मृत्यो ते नमो दुर्मत्यै ते इदं नमः ||2||

(6,13।3अ) नमस् ते यातुधानेभ्यो नमस् ते भेषजेभ्यः|
(6,13।3च्) नमस् ते मृत्यो मूलेभ्यो ब्राह्मणेभ्य इदं नमः ||3||

(6,14।1अ) अस्थिस्रंसं परुस्रंसम् आस्थितम् हृदयामयम्|
(6,14।1च्) बलासं सर्वं नाशयाङ्गेष्ठा यश् च पर्वसु ||1||

(6,14।2अ) निर् बलासं बलासिनः क्षिणोमि मुष्करं यथा|
(6,14।2च्) छिनद्म्य् अस्य बन्धनं मूलम् उर्वार्वा इव ||2||

(6,14।3अ) निर् बलासेतः प्र पताशुङ्गः शिशुको यथा|
(6,14।3च्) अथो इत इव हायनो ‘प द्राह्य् अवीरहा ||3||

(6,15।1अ) उत्तमो अस्य् ओषधीनां तव वृक्षा उपस्तयः|
(6,15।1च्) उपस्तिर् अस्तु सो ‘स्माकं यो अस्मां अभिदासति ||1||

(6,15।2अ) सबन्धुश् चासबन्धुश् च यो अस्मां अभिदासति|
(6,15।2च्) तेषां सा वृक्षाणाम् इवाहं भूयासम् उत्तमः ||2||

(6,15।3अ) यथा सोम ओषधीनाम् उत्तमो हविषां कृतः|
(6,15।3च्) तलाशा वृक्षाणाम् इवाहं भूयासम् उत्तमः ||3||

(6,16।1अ) आबयो अनाबयो रसस् त उग्र आबयो|
(6,16।1च्) आ ते करम्भम् अद्मसि ||1||

(6,16।2अ) विहह्लो नाम ते पिता मदावती नाम ते माता|
(6,16।2च्) स हिन त्वम् असि यस् त्वम् आत्मानम् आवयः ||2||

(6,16।3अ) तौविलिके ‘वेलयावायम् अइलब अइलयीत्|
(6,16।3च्) बभ्रुश् च बभ्रुकर्णश् चापेहि निर् आल ||3||

(6,16।4अ) अलसालासि पूर्व सिलाञ्जालास्य् उत्तरा|
(6,16।4च्) नीलागलसाल ||4||

(6,17।1अ) यथेयम् पृथिवी मही भूतानां गर्भम् आदधे|
(6,17।1च्) एवा ते ध्रियतां गर्भो अनु सूतुं सवितवे ||1||

(6,17।2अ) यथेयं पृथिवी मही दाधारेमान् वनस्पतीन्|
(6,17।2च्) एवा ते ध्रियतां गर्भो अनु सूतुं सवितवे ||2||

(6,17।3अ) यथेयं पृथिवी मही दाधार पर्वतान् गिरीन्|
(6,17।3च्) एवा ते ध्रियतां गर्भो अनु सूतुं सवितवे ||3||

(6,17।4अ) यथेयं पृथिवी मही दाधार विष्ठितं जगत्|
(6,17।4च्) एवा ते ध्रियतां गर्भो अनु सूतुं सवितवे ||4||

(6,18।1अ) ईर्ष्याया ध्राजिं प्रथमां प्रथमस्या उतापराम्|
(6,18।1च्) अग्निं हृदय्यं शोकं तं ते निर् वापयामसि ||1||

(6,18।2अ) यथा भूमिर् मृतमना मृतान् मृतमनस्तरा|
(6,18।2च्) यथोत मम्रुषो मन एवेर्ष्योर् मृतं मनः ||2||

(6,18।3अ) अदो यत् ते हृदि श्रितं मनस्कं पतयिष्णुकम्|
(6,18।3च्) ततस् त ईर्ष्यां मुञ्चामि निर् ऊष्माणं दृतेर् इव ||3||

(6,19।1अ) पुनन्तु मा देवजनाः पुनन्तु मनवो धिया|
(6,19।1च्) पुनन्तु विश्वा भूतानि पवमानः पुनातु मा ||1||

(6,19।2अ) पवमानः पुनातु मा क्रत्वे दक्षाय जीवसे|
(6,19।2च्) अथो अरिष्टतातये ||2||

(6,19।3अ) उभाभ्यां देव सवितः पवित्रेण सवेन च|
(6,19।3च्) अस्मान् पुनीहि चक्षसे ||3||

(6,20।1अ) अग्नेर् इवास्य दहत एति शुष्मिण उतेव मत्तो विलपन्न् अपायति|
(6,20।1च्) अन्यम् अस्मद् इछतु कं चिद् अव्रतस् तपुर्वधाय नमो अस्तु तक्मने ||1||

(6,20।2अ) नमो रुद्राय नमो अस्तु तक्मने नमो राज्ञे वरुणाय त्विषीमते|
(6,20।2च्) नमो दिवे नमः पृथिव्यै नम ओषधीभ्यः ||2||

(6,20।3अ) अयं यो अभिशोचयिष्णुर् विश्वा रूपाणि हरिता कृणोषि|
(6,20।3च्) तस्मै ते ‘रुणाय बभ्रवे नमः कृणोमि वन्याय तक्मने ||3||

(6,21।1अ) इमा यास् तिस्रः पृथिवीस् तासां ह भूमिर् उत्तमा|
(6,21।1च्) तासाम् अधि त्वचो अहं भेषजं सम् उ जग्रभम् ||1||

(6,21।2अ) श्रेष्ठम् असि भेषजानां वसिष्ठं वीरुधानाम्|
(6,21।2च्) सोमो भग इव यामेषु देवेषु वरुणो यथा ||2||

(6,21।3अ) रेवतीर् अनाधृषः सिषासवः सिषासथ|
(6,21।3च्) उत स्थ केशदृम्हणीर् अथो ह केशवर्धनीः ||3||

(6,22।1अ) कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवम् उत् पतन्ति|
(6,22।1च्) त आववृत्रन्त् सदनाद् ऋतस्याद् इद् घृतेन पृथिवीं व्य् ऊदुः ||1||

(6,22।2अ) पयस्वतीः कृणुथाप ओषधीः शिवा यद् एजथा मरुतो रुक्मवक्षसः|
(6,22।2च्) ऊर्जं च तत्र सुमतिं च पिन्वत यत्रा नरो मरुतः सिञ्चथा मधु ||2||

(6,22।3अ) उदप्रुतो मरुतस् तां इयर्त वृष्टिर् या विश्वा निवतस् पृणाति|
(6,22।3च्) एजाति ग्लहा कन्येव तुन्नैरुं तुन्दाना पत्येव जाया ||3||

(6,23।1अ) सस्रुषीस् तद् अपसो दिवा नक्तं च सस्रुषीः|
(6,23।1च्) वरेण्यक्रतुर् अहम् अपो देवीर् उप ह्वये ||1||

(6,23।2अ) ओता आपः कर्मण्या मुञ्चन्त्व् इतः प्रणीतये|
(6,23।2च्) सद्यः कृण्वन्त्व् एतवे ||2||

(6,23।3अ) देवस्य सवितुः सवे कर्म कृण्वन्तु मानुषाः|
(6,23।3च्) शं नो भवन्त्व् अप ओषधीः शिवाः ||3||

(6,24।1अ) हिमवतः प्र स्रवन्ति सिन्धौ समह सङ्गमः|
(6,24।1च्) आपो ह मह्यं तद् देवीर् ददन् हृद्द्योतभेषजम् ||1||

(6,24।2अ) यन् मे अक्ष्योर् आदिद्योत पार्ष्ण्योः प्रपदोश् च यत्|
(6,24।2च्) आपस् तत् सर्वं निष् करन् भिषजां सुभिषक्तमाः ||2||

(6,24।3अ) सिन्धुपत्नीः सिन्धुराज्ञीः सर्वा या नद्य स्थन|
(6,24।3च्) दत्त नस् तस्य भेषजं तेना वो भुनजामहै ||3||

(6,25।1अ) पञ्च च याः पञ्चाशच् च संयन्ति मन्या अभि|
(6,25।1च्) इतस् ताः सर्वा नश्यन्तु वाका अपचिताम् इव ||1||

(6,25।2अ) सप्त च याः सप्ततिश् च संयन्ति ग्रैव्या अभि|
(6,25।2च्) इतस् ताः सर्वा नश्यन्तु वाका अपचिताम् इव ||2||

(6,25।3अ) नव च या नवतिश् च संयन्ति स्कन्ध्या अभि|
(6,25।3च्) इतस् ताः सर्वा नश्यन्तु वाका अपचिताम् इव ||3||

(6,26।1अ) अव मा पाप्मन्त् सृज वशी सन् मृदयासि नः|
(6,26।1च्) आ मा भद्रस्य लोके पाप्मन् धेह्य् अविह्रुतम् ||1||

(6,26।2अ) यो नः पाप्मन् न जहासि तम् उ त्वा जहिमो वयम्|
(6,26।2च्) पथाम् अनु व्यावर्तने ‘न्यं पाप्मानु पद्यताम् ||2||

(6,26।3अ) अन्यत्रास्मन् न्य् उच्यतु सहस्राक्षो अमर्त्यः|
(6,26।3च्) यं द्वेषाम तम् ऋछतु यम् उ द्विष्मस् तम् इज् जहि ||3||

(6,27।1अ) देवाः कपोत इषितो यद् इछन् दूतो निरृत्या इदम् आजगाम|
(6,27।1च्) तस्मा अर्चाम कृणवाम निष्कृतिं शं नो अस्तु द्विपदे शं चतुष्पदे ||1||

(6,27।2अ) शिवः कपोत इषितो नो अस्त्व् अनागा देवाः शकुनो गृहं नः|
(6,27।2च्) अग्निर् हि विप्रो जुषताम् हविर् नः परि हेतिः पक्षिणी नो वृणक्तु ||2||

(6,27।3अ) हेतिः पक्षिणी न दभात्य् अस्मान् आष्ट्री पदं कृणुते अग्निधाने|
(6,27।3च्) शिवो गोभ्य उत पुरुषेभ्यो नो अस्तु मा नो देवा इह हिंसीत् कपोत ||3||

(6,28।1अ) ऋचा कपोतं नुदत प्रणोदम् इषं मदन्तः परि गां नयामः|
(6,28।1च्) संलोभयन्तो दुरिता पदानि हित्वा न ऊर्जं प्र पदात् पथिष्ठः ||1||

(6,28।2अ) परीमे ‘ग्निम् अर्षत परीमे गाम् अनेषत|
(6,28।2च्) देवेष्व् अक्रत श्रवः क इमां आ दधर्षति ||2||

(6,28।3अ) यः प्रथमः प्रवतम् आससाद बहुभ्यः पन्थाम् अनुपस्पशानः|
(6,28।3च्) यो ‘स्येशे द्विपदो यश् चतुष्पदस् तस्मै यमाय नमो अस्तु मृत्यवे ||3||

(6,29।1अ) अमून् हेतिः पतत्रिणी न्य् एतु यद् उलूको वदति मोघम् एतत्|
(6,29।1च्) यद् वा कपोत पदम् अग्नौ कृणोति ||1||

(6,29।2अ) यौ ते दूतौ निरृत इदम् एतो ‘प्रहितौ प्रहितौ वा गृहं नः|
(6,29।2च्) कपोतोलूकाभ्याम् अपदं तद् अस्तु ||2||

(6,29।3अ) अवैरहत्यायेदम् आ पपत्यात् सुवीरताया इदम् आ ससद्यात्|
(6,29।3च्) पराङ् एव परा वद पराचीम् अनु संवतम्|
(6,29।3ए) यथा यमस्य त्वा गृहे ‘रसं प्रतिचाकशान् आभूकं प्रतिचाकशान् ||3||

(6,30।1अ) देवा इमं मधुना संयुतं यवं सरस्वत्याम् अधि मणाव् अचर्कृषुः|
(6,30।1च्) इन्द्र आसीत् सीरपतिः शतक्रतुः कीनाशा आसन् मरुतः सुदानवः ||1||

(6,30।2अ) यस् ते मदो ‘वकेशो विकेशो येनाभिहस्यं पुरुषं कृणोषि|
(6,30।2च्) आरात् त्वद् अन्या वनानि वृक्षि त्वं शमि शतवल्शा वि रोह ||2||

(6,30।3अ) बृहत्पलाशे सुभगे वर्षवृद्ध ऋतावरि|
(6,30।3च्) मातेव पुत्रेभ्यो मृढ केशेभ्यः शमि ||3||

(6,31।1अ) आयं गौः पृश्निर् अक्रमीद् असदन् मातरम् पुरः|
(6,31।1च्) पितरम् च प्रयन्त् स्वः ||1||

(6,31।2अ) अन्तश् चरति रोचना अस्य प्राणाद् अपानतः|
(6,31।2च्) व्य् अख्यन् महिषः स्वः ||2||

(6,31।3अ) त्रिंशद् धामा वि राजति वाक् पतङ्गो अशिश्रियत्|
(6,31।3च्) प्रति वस्तोर् अहर् द्युभिः ||3||

(6,32।1अ) अन्तर्दावे जुहुत स्व् एतद् यातुधानक्षयणं घृतेन|
(6,32।1च्) आराद् रक्षांसि प्रति दह त्वम् अग्ने न नो गृहाणाम् उप तीतपासि ||1||

(6,32।2अ) रुद्रो वो ग्रीवा अशरैत् पिशाचाः पृष्टीर् वो ‘पि शृणातु यातुधानाः|
(6,32।2च्) वीरुद् वो विश्वतोवीर्या यमेन सम् अजीगमत् ||2||

(6,32।3अ) अभयं मित्रावरुणाव् इहास्तु नो ‘र्चिषात्त्रिणो नुदतं प्रतीचः|
(6,32।3च्) मा ज्ञातारं मा प्रतिष्ठां विदन्त मिथो विघ्नाना उप यन्तु मृत्युम् ||3||

(6,33।1अ) यस्येदम् आ रजो युजस् तुजे जना नवं स्वः|
(6,33।1च्) इन्द्रस्य रन्त्यं बृहत् ||1||

(6,33।2अ) नाधृष आ दधृषते धृषाणो धृषितः शवः|
(6,33।2च्) पुरा यथा व्यथिः श्रव इन्द्रस्य नाधृषे शवः ||2||

(6,33।3अ) स नो ददातु तां रयिम् उरुं पिशङ्गसंदृशम्|
(6,33।3च्) इन्द्रः पतिस् तुविष्टमो जनेष्व् आ ||3||

(6,34।1अ) प्राग्नये वाचम् ईरय वृषभाय क्षितीनाम्|
(6,34।1च्) स नः पर्षद् अति द्विषः ||1||

(6,34।2अ) यो रक्षांसि निजूर्वत्य् अग्निस् तिग्मेन शोचिषा|
(6,34।2च्) स नः पर्षद् अति द्विषः ||2||

(6,34।3अ) यः परस्याः परावतस् तिरो धन्वातिरोचते|
(6,34।3च्) स नः पर्षद् अति द्विषः ||3||

(6,34।4अ) यो विश्वाभि विपश्यति भुवना सं च पश्यति|
(6,34।4च्) स नः पर्षद् अति द्विषः ||4||

(6,34।5अ) यो अस्य पारे रजसः शुक्रो अग्निर् अजायत|
(6,34।5च्) स नः पर्षद् अति द्विषः ||5||

(6,35।1अ) वैश्वानरो न ऊतय आ प्र यातु परावतः|
(6,35।1च्) अग्निर् नः सुष्टुतीर् उप ||1||

(6,35।2अ) वैश्वानरो न आगमद् इमं यज्ञं सजूर् उप|
(6,35।2च्) अग्निर् उक्थेष्व् अंहसु ||2||

(6,35।3अ) वैश्वानरो ‘ङ्गिरसां स्तोमम् उक्थं च चाकॢपत्|
(6,35।3च्) अइषु द्युम्नं स्वर् यमत् ||3||

(6,36।1अ) ऋतावानं वैश्वानरम् ऋतस्य ज्योतिषस् पतिम्|
(6,36।1च्) अजस्रं घर्मम् ईमहे ||1||

(6,36।2अ) स विश्वा प्रति चाकॢप ऋतूंर् उत् सृजते वशी|
(6,36।2च्) यज्ञस्य वय उत्तिरन् ||2||

(6,36।3अ) अग्निः परेषु धामसु कामो भूतस्य भव्यस्य|
(6,36।3च्) सम्राद् एको वि राजति ||3||

(6,37।1अ) उप प्रागात् सहस्राक्षो युक्त्वा शपथो रथम्|
(6,37।1च्) शप्तारम् अन्विछन् मम वृक इवाविमतो गृहम् ||1||

(6,37।2अ) परि णो वृङ्ग्धि शपथ ह्रदम् अग्निर् इवा दहन्|
(6,37।2च्) शप्तारम् अत्र नो जहि दिवो वृक्षम् इवाशनिः ||2||

(6,37।3अ) यो नः शपाद् अशपतः शपतो यश् च नः शपात्|
(6,37।3च्) शुने पेष्ट्रम् इवावक्षामं तं प्रत्य् अस्यामि मृत्यवे ||3||

(6,38।1अ) सिंहे व्याघ्र उत या पृदाकौ त्विषिर् अग्नौ ब्राह्मणे सूर्ये या|
(6,38।1च्) इन्द्रं या देवी सुभगा जजान सा न अइतु वर्चसा संविदाना ||1||

(6,38।2अ) या हस्तिनि द्वीपिनि या हिरण्ये त्विषिर् अप्सु गोषु या पुरुषेषु|
(6,38।2च्) इन्द्रं या देवी सुभगा जजान सा न अइतु वर्चसा संविदाना ||2||

(6,38।3अ) रथे अक्षेष्व् ऋषभस्य वाजे वाते पर्जन्ये वरुणस्य शुष्मे|
(6,38।3च्) इन्द्रम् या देवी सुभगा जजान सा न अइतु वर्चसा संविदाना ||3||

(6,38।4अ) राजन्ये दुन्दुभाव् आयतायाम् अश्वस्य वाजे पुरुषस्य मायौ|
(6,38।4च्) इन्द्रम् या देवी सुभगा जजान सा न अइतु वर्चसा सम्विदाना ||4||

(6,39।1अ) यशो हविर् वर्धताम् इन्द्रजूतं सहस्रवीर्यं सुभृतं सहस्कृतम्|
(6,39।1च्) प्रसर्स्राणम् अनु दीर्घाय चक्षसे हविष्मन्तं मा वर्धय ज्येष्ठतातये ||1||

(6,39।2अ) अछा न इन्द्रं यशसं यशोभिर् यशस्विनं नमसाना विधेम|
(6,39।2च्) स नो रास्व राष्ट्रम् इन्द्रजूतं तस्य ते रातौ यशसः स्याम ||2||

(6,39।3अ) यशा इन्द्रो यशा अग्निर् यशाः सोमो अजायत|
(6,39।3च्) यशा विश्वस्य भूतस्य अहम् अस्मि यशस्तमः ||3||

(6,40।1अ) अभयं द्यावापृथिवी इहास्तु नो ‘भयं सोमः सविता नः कृणोतु|
(6,40।1च्) अभयं नो ‘स्तूर्व् अन्तरिक्षं सप्तऋषीणां च हविषाभयं नो अस्तु ||1||

(6,40।2अ) अस्मै ग्रामाय प्रदिशश् चतस्र ऊर्जं सुभूतं स्वस्ति सविता नः कृणोतु|
(6,40।2च्) अशत्र्व् इन्द्रो अभयं नः कृणोत्व् अन्यत्र राज्ञाम् अभि यातु मन्युः ||2||

(6,40।3अ) अनमित्रं नो अधराद् अनमित्रं न उत्तरात्|
(6,40।3च्) इन्द्रानमित्रं नः पश्चाद् अनमित्रं पुरस् कृधि ||3||

(6,41।1अ) मनसे चेतसे धिय आकूतय उत चित्तये|
(6,41।1च्) मत्यै श्रुताय चक्षसे विधेम हविषा वयम् ||1||

(6,41।2अ) अपानाय व्यानाय प्राणाय भूरिधायसे|
(6,41।2च्) सरस्वत्या उरुव्यचे विधेम हविषा वयम् ||2||

(6,41।3अ) मा नो हासिषुर् ऋषयो दैव्या ये तनूपा ये नस् तन्वस् तनूजाः|
(6,41।3च्) अमर्त्या मर्त्यां अभि नः सचध्वम् आयुर् धत्त प्रतरं जीवसे नः ||3||

(6,42।1अ) अव ज्याम् इव धन्वनो मन्युं तनोमि ते हृदः|
(6,42।1च्) यथा संमनसौ भूत्वा सखायाव् इव सचावहै ||1||

(6,42।2अ) सखायाव् इव सचावहा अव मन्युं तनोमि ते|
(6,42।2च्) अधस् ते अश्मनो मन्युम् उपास्यामसि यो गुरुः ||2||

(6,42।3अ) अभि तिष्ठामि ते मन्युं पार्ष्ण्या प्रपदेन च|
(6,42।3च्) यथावशो न वादिषो मम चित्तम् उपायसि ||3||

(6,43।1अ) अयं दर्भो विमन्युकः स्वाय चारणाय च|
(6,43।1च्) मन्योर् विमन्युकस्यायं मन्युशमन उच्यते ||1||

(6,43।2अ) अयं यो भूरिमूलः समुद्रम् अवतिष्ठति|
(6,43।2च्) दर्भः पृथिव्या उत्थितो मन्युशमन उच्यते ||2||

(6,43।3अ) वि ते हनव्यां शरणिं वि ते मुख्यां नयामसि|
(6,43।3च्) यथावशो न वादिषो मम चित्तम् उपायसि ||3||

(6,44।1अ) अस्थाद् द्यौर् अस्थात् पृथिव्य् अस्थाद् विश्वम् इदं जगत् |
(6,44।1च्) अस्थुर् वृक्षा ऊर्ध्वस्वप्नास् तिष्ठाद् रोगो अयं तव ||1||

(6,44।2अ) शतं या भेषजानि ते सहस्रं संगतानि च|
(6,44।2च्) श्रेष्ठम् आस्रावभेषजं वसिष्ठं रोगनाशनम् ||2||

(6,44।3अ) रुद्रस्य मूत्रम् अस्य् अमृतस्य नाभिः|
(6,44।3च्) विषाणका नाम वा असि पितॄणां मूलाद् उत्थिता वातीकृतनाशनी ||3||

(6,45।1अ) परो ‘पेहि मनस्पाप किम् अशस्तानि शंससि|
(6,45।1च्) परेहि न त्वा कामये वृक्षां वनानि सं चर गृहेषु गोषु मे मनः ||1||

(6,45।2अ) अवशसा निःशसा यत् पराशसोपारिम जाग्रतो यत् स्वपन्तः|
(6,45।2च्) अग्निर् विश्वान्य् अप दुष्कृतान्य् अजुष्टान्य् आरे अस्मद् दधातु ||2||

(6,45।3अ) यद् इन्द्र ब्रह्मणस् पते ‘पि मृषा चरामसि|
(6,45।3च्) प्रचेता न आङ्गिरसो दुरितात् पात्व् अंहसः ||3||

(6,46।1अ) यो न जीवो ‘सि न मृतो देवानाम् अमृतगर्भो ‘सि स्वप्न|
(6,46।1च्) वरुणानी ते माता यमः पिताररुर् नामासि ||1||

(6,46।2अ) विद्म ते स्वप्न जनित्रं देवजामीनां पुत्रो ‘सि यमस्य करणः|
(6,46।2च्) अन्तको ‘सि मृत्युर् असि तं त्वा स्वप्न तथा सं विद्म स नः स्वप्न दुष्वप्न्यात् पाहि ||2||

(6,46।3अ) यथा कलां यथा शफं यथर्णं संनयन्ति|
(6,46।3च्) एवा दुष्वप्न्यं सर्वं द्विषते सं नयामसि ||3||

(6,47।1अ) अग्निः प्रातःसवने पात्व् अस्मान् वैश्वानरो विश्वकृद् विश्वशंभूः|
(6,47।1च्) स नः पावको द्रविणे दधात्व् आयुष्मन्तः सहभक्षाः स्याम ||1||

(6,47।2अ) विश्वे देवा मरुत इन्द्रो अस्मान् अस्मिन् द्वितीये सवने न जह्युः|
(6,47।2च्) आयुष्मन्तः प्रियम् एषां वदन्तो वयं देवानां सुमतौ स्याम ||2||

(6,47।3अ) इदं तृतीयं सवनं कवीनाम् ऋतेन ये चमसम् अइरयन्त|
(6,47।3च्) ते सौधन्वनाः स्वर् आनशानाः स्विष्टिं नो अभि वस्यो नयन्तु ||3||

(6,48।1अ) श्येनो ‘सि गायत्रछन्दा अनु त्वा रभे|
(6,48।1च्) स्वस्ति मा सं वहास्य यज्ञस्योदृचि स्वाहा ||1||

(6,48।2अ) ऋभुर् असि जगछन्दा अनु त्वा रभे|
(6,48।2च्) स्वस्ति मा सं वहास्य यज्ञस्योदृचि स्वाहा ||2||

(6,48।3अ) वृषासि त्रिष्टुप्छन्दा अनु त्वा रभे|
(6,48।3च्) स्वस्ति मा सं वहास्य यज्ञस्योदृचि स्वाहा ||3||

(6,49।1अ) नहि ते अग्ने तन्वः क्रूरम् आनंश मर्त्यः|
(6,49।1च्) कपिर् बभस्ति तेजनं स्वं जरायु गौर् इव ||1||

(6,49।2अ) मेष इव वै सं च वि चोर्व् अच्यसे यद् उत्तरद्राव् उपरश् च खादतः|
(6,49।2च्) शीर्ष्णा शिरो ‘प्ससाप्सो अर्दयन्न् अंशून् बभस्ति हरितेभिर् आसभिः ||2||

(6,49।3अ) सुपर्णा वाचम् अक्रतोप द्यव्य् आखरे कृष्णा इषिरा अनर्तिषुः|
(6,49।3च्) नि यन् नियन्ति उपरस्य निष्कृतिं पुरू रेतो दधिरे सूर्यश्रितः ||3||

(6,50।1अ) हतं तर्दं समङ्कम् आखुम् अश्विना छिन्तं शिरो अपि पृष्टीः शृणीतम्|
(6,50।1च्) यवान् नेद् अदान् अपि नह्यतं मुखम् अथाभयं कृणुतं धान्याय ||1||

(6,50।2अ) तर्द है पतङ्ग है जभ्य हा उपक्वस|
(6,50।2च्) ब्रह्मेवासंस्थितं हविर् अनदन्त इमान् यवान् अहिंसन्तो अपोदित ||2||

(6,50।3अ) तर्दापते वघापते तृष्टजम्भा आ शृणोत मे|
(6,50।3च्) य आरण्या व्यद्वरा ये के च स्थ व्यद्वरास् तान्त् सर्वान् जम्भयामसि ||3||

(6,51।1अ) वायोः पूतः पवित्रेण प्रत्यङ् सोमो अति द्रुतः|
(6,51।1च्) इन्द्रस्य युजः सखा ||1||

(6,51।2अ) आपो अस्मान् मातरः सूदयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु|
(6,51।2च्) विश्वं हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीर् उद् इद् आभ्यः शुचिर् आ पूत एमि ||2||

(6,51।3अ) यत् किं चेदं वरुण दैव्ये जने ‘भिद्रोहं मनुष्याश् चरन्ति|
(6,51।3च्) अचित्त्या चेत् तव धर्म युयोपिम मा नस् तस्माद् एनसो देव रीरिषः ||3||

(6,52।1अ) उत् सूर्यो दिव एति पुरो रक्षांसि निजूर्वन्|
(6,52।1च्) आदित्यः पर्वतेभ्यो विश्वदृष्टो अदृष्टहा ||1||

(6,52।2अ) नि गावो गोष्ठे असदन् नि मृगासो अविक्षत|
(6,52।2च्) न्य् ऊर्मयो नदीनं न्य् अदृष्टा अलिप्सत ||2||

(6,52।3अ) आयुर्ददं विपश्चितं श्रुतां कण्वस्य वीरुधम्|
(6,52।3च्) आभारिषं विश्वभेषजीम् अस्यादृष्टान् नि शमयत् ||3||

(6,53।1अ) द्यौश् च म इदं पृथिवी च प्रचेतसौ शुक्रो बृहन् दक्षिणया पिपर्तु|
(6,53।1च्) अनु स्वधा चिकितां सोमो अग्निर् वायुर् नः पातु सविता भगश् च ||1||

(6,53।2अ) पुनः प्राणः पुनर् आत्मा न अइतु पुनश् चक्षुः पुनर् असुर् न अइतु|
(6,53।2च्) वैश्वानरो नो अदब्धस् तनूपा अन्तस् तिष्ठाति दुरितानि विश्वा ||2||

(6,53।3अ) सं वर्चसा पयसा सं तनूभिर् अगन्महि मनसा सं शिवेन|
(6,53।3च्) त्वष्टा नो अत्र वरीयः कृणोत्व् अनु नो मार्ष्टु तन्वो यद् विरिष्टम् ||3||

(6,54।1अ) इदं तद् युज उत्तरम् इन्द्रं शुम्भाम्य् अष्टये|
(6,54।1च्) अस्य क्षत्रं श्रियं महीं वृष्टिर् इव वर्धया तृणम् ||1||

(6,54।2अ) अस्मै क्षत्रम् अग्नीषोमाव् अस्मै धारयतं रयिम्|
(6,54।2च्) इमं राष्ट्रस्याभीवर्गे कृणुतम् युज उत्तरम् ||2||

(6,54।3अ) सबन्धुश् चासबन्धुश् च यो अस्मां अभिदासति|
(6,54।3च्) सर्वं तं रन्धयासि मे यजमानाय सुन्वते ||3||

(6,55।1अ) ये पन्थानो बहवो देवयाना अन्तरा द्यावापृथिवी संचरन्ति|
(6,55।1च्) तेषाम् अज्यानिं यतमो वहाति तस्मै मा देवाः परि दत्तेह सर्वे ||1||

(6,55।2अ) ग्रीष्मो हेमन्तः शिशिरो वसन्तः शरद् वर्षाः स्विते नो दधात|
(6,55।2च्) आ नो गोषु भजता प्रजायां निवात इद् वः शरणे स्याम ||2||

(6,55।3अ) इदावत्सराय परिवत्सराय संवत्सराय कृणुता बृहन् नमः|
(6,55।3च्) तेषां वयं सुमतौ यज्ञियानाम् अपि भद्रे सौ मनसे स्याम ||3||

(6,56।1अ) मा नो देवा अहिर् वधीत् सतोकान्त् सहपुरुषान्|
(6,56।1च्) सम्यतं न वि ष्परद् व्यात्तं न सं यमन् नमो देवजनेभ्यः |

(6,56।2अ) नमो ‘स्त्व् असिताय नमस् तिरश्चिराजये|
(6,56।2च्) स्वजाय बभ्रवे नमो नमो देवजनेभ्यः ||2||

(6,56।3अ) सं ते हन्मि दता दतः सम् उ ते हन्वा हनू|
(6,56।3च्) सं ते जिह्वया जिह्वां सम् व् आस्नाह आस्यम् ||3||

(6,57।1अ) इदम् इद् वा उ भेषजम् इदं रुद्रस्य भेषजम्|
(6,57।1च्) येनेषुम् एकतेजनां शतशल्याम् अपब्रवत् ||1||

(6,57।2अ) जालाषेणाभि षिञ्चत जालाषेणोप सिञ्चत|
(6,57।2च्) जालाषम् उग्रं भेषजं तेन नो मृढ जीवसे ||2||

(6,57।3अ) शं च नो मयश् च नो मा च नः किं चनाममत्|
(6,57।3च्) क्षमा रपो विश्वं नो अस्तु भेषजं सर्वं नो अस्तु भेषजम् ||3||

(6,58।1अ) यशसं मेन्द्रो मघवान् कृणोतु यशसं द्यावापृथिवी उभे इमे|
(6,58।1च्) यशसं मा देवः सविता कृणोतु प्रियो दातुर् दक्षिणाया इह स्याम् ||1||

(6,58।2अ) यथेन्द्रो द्यावापृथिव्योर् यशस्वान् यथाप ओषधीषु यशस्वतीः|
(6,58।2च्) एवा विश्वेषु देवेषु वयं सर्वेषु यशसः स्याम ||2||

(6,58।3अ) यशा इन्द्रो यशा अग्निर् यशाः सोमो अजायत|
(6,58।3च्) यशा विश्वस्य भूतस्याहम् अस्मि यशस्तमः ||3||

(6,59।1अ) अनढुद्भ्यस् त्वं प्रथमं धेनुभ्यस् त्वम् अरुन्धति|
(6,59।1च्) अधेनवे वयसे शर्म यछ चतुष्पदे ||1||

(6,59।2अ) शर्म यछत्व् ओषधिः सह देवीर् अरुन्धती|
(6,59।2च्) करत् पयस्वन्तं गोष्ठम् अयक्ष्मां उत पूरुषान् ||2||

(6,59।3अ) विश्वरूपां सुभगाम् अछावदामि जीवलाम्|
(6,59।3च्) सा नो रुद्रस्यास्तां हेतिं दूरं नयतु गोभ्यः ||3||

(6,60।1अ) अयम् आ यात्य् अर्यमा पुरस्ताद् विषितस्तुपः|
(6,60।1च्) अस्या इछन्न् अग्रुवै पतिम् उत जायाम् अजानये ||1||

(6,60।2अ) अश्रमद् इयम् अर्यमन्न् अन्यासां समनं यती|
(6,60।2च्) अङ्गो न्व् अर्यमन्न् अस्या अन्याः समनम् आयति ||2||

(6,60।3अ) धाता दाधार पृथिवीम् धाता द्याम् उत सूर्यम्|
(6,60।3च्) धातास्या अग्रुवै पतिम् दधातु प्रतिकाम्यम् ||3||

(6,61।1अ) मह्यम् आपो मधुमद् एरयन्तां मह्यं सूरो अभरज् ज्योतिषे कम्|
(6,61।1च्) मह्यं देवा उत विश्वे तपोजा मह्यं देवः सविता व्यचो धात् ||1||

(6,61।2अ) अहं विवेच पृथिवीम् उत द्याम् अहम् ऋतूंर् अजनयं सप्त साकम्|
(6,61।2च्) अहं सत्यम् अनृतं यद् वदाम्य् अहं दैवीं परि वाचम् विशश् च ||2||

(6,61।3अ) अहं जजान पृथिवीम् उत द्याम् अहम् ऋतूंर् अजनयं सप्त सिन्धून्|
(6,61।3च्) अहं सत्वम् अनृतं यद् वदामि यो अग्नीषोमाव् अजुषे सखाया ||3||

(6,62।1अ) वैश्वानरो रश्मिभिर् नः पुनातु वातः प्राणेनेषिरो नभोभिः|
(6,62।1च्) द्यावापृथिवी पयसा पयस्वती ऋतावरी यज्ञिये न पुनीताम् ||1||

(6,62।2अ) वैश्वानरीं सूनृताम् आ रभध्वं यस्या आशास् तन्वो वीतपृष्ठाः|
(6,62।2च्) तया गृणन्तः सधमादेषु वयं स्याम पतयो रयीनाम् ||2||

(6,62।3अ) वैश्वानरीं वर्चस आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः|
(6,62।3च्) इहेढया सधमादं मदन्तो ज्योक् पश्येम सूर्यम् उच्चरन्तम् ||3||

(6,63।1अ) यत् ते देवी निरृतिर् आबबन्ध दाम ग्रीवास्व् अविमोक्यं यत्|
(6,63।1च्) तत् ते वि ष्याम्य् आयुषे वर्चसे बलायादोमदम् अन्नम् अद्धि प्रसूतः ||1||

(6,63।2अ) नमो ‘स्तु ते निरृते तिग्मतेजो ‘यस्मयान् वि चृता बन्धपाशान्|
(6,63।2च्) यमो मह्यम् पुनर् इत् त्वाम् ददाति तस्मै यमाय नमो अस्तु मृत्यवे ||2||

(6,63।3अ) अयस्मये द्रुपदे बेधिष इहाभिहितो मृत्युभिर् ये सहस्रम्|
(6,63।3च्) यमेन त्वं पितृभिः संविदान उत्तमं नाकम् अधि रोहयेमम् ||3||

(6,63।4अ) संसम् इद् युवसे वृषन्न् अग्ने विश्वान्य् अर्य आ|
(6,63।4च्) इढस् पदे सम् इध्यसे स नो वसून्य् आ भर ||4||

(6,64।1अ) सं जानीध्वं सं पृच्यध्वं सं वो मनांसि जानताम्|
(6,64।1च्) देवा भागं यथा पूर्वे सम्जानाना उपासते ||1||

(6,64।2अ) समानो मन्त्रः समितिः समानी समानं व्रतं सह चित्तम् एषाम्|
(6,64।2च्) समानेन वो हविषा जुहोमि समानं चेतो अभिसंविशध्वम् ||2||

(6,64।3अ) समानी व आकूतिः समाना हृदयानि वः|
(6,64।3च्) समानम् अस्तु वो मनः यथा वः सुसहासति ||3||

(6,65।1अ) अव मन्युर् अवायताव बाहू मनोयुजा|
(6,65।1च्) पराशर त्वं तेषाम् पराञ्चं शुष्मम् अर्दयाधा नो रयिम् आ कृधि ||1||

(6,65।2अ) निर्हस्तेभ्यो नैर्हस्तम् यं देवाः शरुम् अस्यथ|
(6,65।2च्) वृश्चामि शत्रूणां बाहून् अनेन हविषा ‘हम् ||2||

(6,65।3अ) इन्द्रश् चकार प्रथमं नैर्हस्तम् असुरेभ्यः|
(6,65।3च्) जयन्तु सत्वानो मम स्थिरेणेन्द्रेण मेदिना ||3||

(6,66।1अ) निर्हस्तः शत्रुर् अभिदासन्न् अस्तु ये सेनाभिर् युधम् आयन्त्य् अस्मान्|
(6,66।1च्) सम् अर्पयेन्द्र महता वधेन द्रात्व् एषाम् अघहारो विविद्धः ||1||

(6,66।2अ) आतन्वाना आयछन्तो ‘स्यन्तो ये च धावथ|
(6,66।2च्) निर्हस्ताः शत्रवः स्थनेन्द्रो वो ‘द्य पराशरीत् ||2||

(6,66।3अ) निर्हस्ताः सन्तु शत्रवो ‘ङ्गैषां म्लापयामसि|
(6,66।3च्) अथैषाम् इन्द्र वेदांसि शतशो वि भजामहै ||3||

(6,67।1अ) परि वर्त्मानि सर्वत इन्द्रः पूषा च सस्रतुः|
(6,67।1च्) मुह्यन्त्व् अद्यामूः सेना अमित्राणां परस्तराम् ||1||

(6,67।2अ) मूडा अमित्राश् चरताशीर्षाण इवाहयः|
(6,67।2च्) तेषां वो अग्निमूडानाम् इन्द्रो हन्तु वरंवरम् ||2||

(6,67।3अ) अइषु नह्य वृषाजिनं हरिणस्य भियं कृधि|
(6,67।3च्) पराङ् अमित्र एषत्व् अर्वाची गौर् उपेषतु ||3||

(6,68।1अ) आयम् अगन्त् सविता क्षुरेणोष्णेन वाय उदकेनेहि|
(6,68।1च्) आदित्या रुद्रा वसव उन्दन्तु सचेतसः सोमस्य राज्ञो वपत प्रचेतसः ||1||

(6,68।2अ) अदितिः श्मश्रु वपत्व् आप उन्दन्तु वर्चसा|
(6,68।2च्) चिकित्सतु प्रजापतिर् दीर्घायुत्वाय चक्षसे ||2||

(6,68।3अ) येनावपत् सविता क्षुरेण सोमस्य राज्ञो वरुणस्य विद्वान्|
(6,68।3च्) तेन ब्रह्माणो वपतेदम् अस्य गोमान् अश्ववान् अयम् अस्तु प्रजावान् ||3||

(6,69।1अ) गिराव् अरगराटेषु हिरन्ये गोषु यद् यशः|
(6,69।1च्) सुरायां सिच्यमानायां कीलाले मधु तन् मयि ||1||

(6,69।2अ) अश्विना सारघेण मा मधुनाङ्क्तं शुभस् पती|
(6,69।2च्) यथा भर्गस्वतीं वाचम् आवदानि जनां अनु ||2||

(6,69।3अ) मयि वर्चो अथो यशो ‘थो यज्ञस्य यत् पयः|
(6,69।3च्) तन् मयि प्रजापतिर् दिवि द्याम् इव दृंहतु ||3||

(6,70।1अ) यथा मांसम् यथा सुरा यथाक्षा अधिदेवने|
(6,70।1च्) यथा पुंसो वृषण्यत स्त्रियां निहन्यते मनः|
(6,70।1ए) एवा ते अघ्न्ये मनो ‘धि वत्से नि हन्यताम् ||1||

(6,70।2अ) यथा हस्ती हस्तिन्याः पदेन पदम् उद्युजे|
(6,70।2च्) यथा पुंसो वृषण्यत स्त्रियां निहन्यते मनः|
(6,70।2ए) एवा ते अघ्न्ये मनो ‘धि वत्से नि हन्यताम् ||2||

(6,70।3अ) यथा प्रधिर् यथोपधिर् यथा नभ्यं प्रधाव् अधि|
(6,70।3च्) यथा पुंसो वृषण्यत स्त्रियां निहन्यते मनः|
(6,70।3ए) एवा ते अघ्न्ये मनो ‘धि वत्से नि हन्यताम् ||3||

(6,71।1अ) यद् अन्नम् अद्मि बहुधा विरूपं हिरण्यम् अश्वम् उत गाम् अजाम् अविम्|
(6,71।1च्) यद् एव किं च प्रतिजग्रहाहम् अग्निष् टद् धोता सुहुतं कृनोतु ||1||

(6,71।2अ) यन् मा हुतम् अहुतम् आजगाम दत्तं पितृभिर् अनुमतं मनुष्यैः|
(6,71।2च्) यस्मान् मे मन उद् इव रारजीत्य् अग्निष् टद् धोता सुहुतं कृणोतु ||2||

(6,71।3अ) यद् अन्नम् अद्म्य् अनृतेन देवा दास्यन्न् अदास्यन्न् उत संगृणामि|
(6,71।3च्) वैश्वानरस्य महतो महिम्ना शिवं मह्यं मधुमद् अस्त्व् अन्नम् ||3||

(6,72।1अ) यथासितः प्रथयते वशाम् अनु वपूंषि कृण्वन्न् असुरस्य मायया|
(6,72।1च्) एवा ते शेपः सहसायम् अर्को ‘ङ्गेनाङ्गं संसमकं कृणोतु ||1||

(6,72।2अ) यथा पसस् तायादरं वातेन स्थूलभं कृतम्|
(6,72।2च्) यावत् परस्वतः पसस् तावत् ते वर्धतां पसः ||2||

(6,72।3अ) यावदङ्गीनं पारस्वतं हास्तिनं गार्दभम् च यत्|
(6,72।3च्) यावद् अश्वस्य वाजिनस् तावत् ते वर्धतां पसः ||3||

(6,73।1अ) एह यातु वरुणः सोमो अग्निर् बृहस्पतिर् वसुभिर् एह यातु|
(6,73।1च्) अस्य श्रियम् उपसंयात सर्व उग्रस्य चेत्तुः संमनसः सजाताः ||1||

(6,73।2अ) यो वः शुष्मो हृदयेष्व् अन्तर् आकूतिर् या वो मनसि प्रविष्टा|
(6,73।2च्) तान्त् सीवयामि हविषा घृतेन मयि सजाता रमतिर् वो अस्तु ||2||

(6,73।3अ) इहैव स्त माप याताध्य् अस्मत् पूषा परस्ताद् अपथम् वः कृणोतु|
(6,73।3च्) वास्तोष् पतिर् अनु वो जोहवीतु मयि सजाता रमतिः वो अस्तु ||3||

(6,74।1अ) सं वः पृच्यन्तां तन्वः सं मनांसि सम् उ व्रता|
(6,74।1च्) सम् वो ‘यम् ब्रह्मणस् पतिर् भगः सं वो अजीगमत् ||1||

(6,74।2अ) सम्ज्ञपनं वो मनसो ‘थो सम्ज्ञपनम् हृदः|
(6,74।2च्) अथो भगस्य यच् छ्रान्तं तेन संज्ञपयामि वः ||2||

(6,74।3अ) यथादित्या वसुभिः सम्बभूवुर् मरुद्भिर् उग्रा अहृणीयमानाः|
(6,74।3च्) एवा त्रिणामन्न् अहृणीयमान इमान् जनान्त् संमनसस् कृधीह ||3||

(6,75।1अ) निर् अमुं नुद ओकसः सपत्नो यः पृतन्यति|
(6,75।1च्) नैर्बाध्येन हविषेन्द्र एनं पराशरीत् ||1||

(6,75।2अ) परमां तं परावतम् इन्द्रो नुदतु वृत्रहा|
(6,75।2च्) यतो न पुनर् आयति शश्वतीभ्यः समाभ्यः ||2||

(6,75।3अ) एतु तिस्रः परावत एतु पञ्च जनां अति|
(6,75।3च्) एतु तिस्रो ‘ति रोचना यतो न पुनर् आयति|
(6,75।3ए) शश्वतीभ्यः समाभ्यो यावत् सूर्यो असद् दिवि ||3||

(6,76।1अ) य एनं परिषीदन्ति समादधति चक्षसे|
(6,76।1च्) संप्रेद्धो अग्निर् जिह्वाभिर् उद् एतु हृदयाद् अधि ||1||

(6,76।2अ) अग्नेः साम्तपनस्याहम् आयुषे पदम् आ रभे|
(6,76।2च्) अद्धातिर् यस्य पश्यति धूमम् उद्यन्तम् आस्यतः ||2||

(6,76।3अ) यो अस्य समिधं वेद क्षत्रियेण समाहिताम्|
(6,76।3च्) नाभिह्वारे पदं नि दधाति स मृत्यवे ||3||

(6,76।4अ) नैनं घ्नन्ति पर्यायिणो न सन्नां अव गछति|
(6,76।4च्) अग्नेर् यः क्षत्रियो विद्वान् नाम गृह्नाति आयुषे ||4||

(6,77।1अ) अस्थाद् द्यौर् अस्थात् पृथिव्य् अस्थाद् विश्वम् इदं जगत्|
(6,77।1च्) आस्थाने पर्वता अस्थु स्थाम्न्य् अश्वां अतिष्ठिपम् ||1||

(6,77।2अ) य उदानत् परायणं य उदानण् न्यायनम्|
(6,77।2च्) आवर्तनम् निवर्तनं यो गोपा अपि तं हुवे ||2||

(6,77।3अ) जातवेदो नि वर्तय शतं ते सन्त्व् आवृतः|
(6,77।3च्) सहस्रं त उपावृतस् ताभिर् नः पुनर् आ कृधि ||3||

(6,78।1अ) तेन भूतेन हविषायम् आ प्यायतां पुनः|
(6,78।1च्) जायाम् याम् अस्मा आवाक्षुस् ताम् रसेनाभि वर्धताम् ||1||

(6,78।2अ) अभि वर्धतां पयसाभि राष्ट्रेण वर्धताम्|
(6,78।2च्) रय्या सहस्रवर्चसेमौ स्ताम् अनुपक्षितौ ||2||

(6,78।3अ) त्वष्टा जायाम् अजनयत् त्वष्टास्यै त्वां पतिम्|
(6,78।3च्) त्वष्टा सहस्रम् आयुंषि दीर्घम् आयुः कृणोतु वाम् ||3||

(6,79।1अ) अयं नो नभसस् पतिः संस्फानो अभि रक्षतु|
(6,79।1च्) असमातिम् गृहेषु नः ||1||

(6,79।2अ) त्वं नो नभसस् पते ऊर्जं गृहेसु धारय|
(6,79।2च्) आ पुष्टम् एत्व् आ वसु ||2||

(6,79।3अ) देव संस्फान सहस्रापोषस्येशिषे|
(6,79।3च्) तस्य नो रास्व तस्य नो धेहि तस्य ते भक्तिवाम्सः स्याम ||3||

(6,80।1अ) अन्तरिक्षेण पतति विश्वा भूतावचाकशत्|
(6,80।1च्) शुनो दिव्यस्य यन् महस् तेना ते हविषा विधेम ||1||

(6,80।2अ) ये त्रयः कालकाञ्जा दिवि देवा इव श्रिताः|
(6,80।2च्) तान्त् सर्वान् अह्व ऊतये ‘स्मा अरिष्टतातये ||2||

(6,80।3अ) अप्सु ते जन्म दिवि ते सधस्थं समुद्रे अन्तर् महिमा ते पृथिव्याम्|
(6,80।3च्) शुनो दिव्यस्य यन् महस् तेना ते हविषा विधेम ||3||

(6,81।1अ) यन्तासि यछसे हस्ताव् अप रक्षांसि सेधसि|
(6,81।1च्) प्रजां धनं च गृह्णानः परिहस्तो अभूद् अयम् ||1||

(6,81।2अ) परिहस्त वि धारय योनिं गर्भाय धातवे|
(6,81।2च्) मर्यादे पुत्रम् आ धेहि तं त्वम् आ गमयागमे ||2||

(6,81।3अ) यं परिहस्तम् अबिभर् अदितिः पुत्रकाम्या|
(6,81।3च्) त्वष्टा तम् अस्या आ बध्नाद् यथा पुत्रं जनाद् ||3||

(6,82।1अ) आगछत आगतस्य नाम गृह्णाम्य् आयतः|
(6,82।1च्) इन्द्रस्य वृत्रघ्नो वन्वे वासवस्य शतक्रतोः ||1||

(6,82।2अ) येन सूर्यां सावित्रीम् अश्विनोहतुः पथा|
(6,82।2च्) तेन माम् अब्रवीद् भगो जयाम् आ वहताद् इति ||2||

(6,82।3अ) यस् ते ‘ङ्कुशो वसुदानो बृहन्न् इन्द्र हिरण्ययः|
(6,82।3च्) तेना जनियते जायां मह्यं धेहि शचीपते ||3||

(6,83।1अ) अपचितः प्र पतत सुपर्णो वसतेर् इव|
(6,83।1च्) सूर्यः कृणोतु भेषजं चन्द्रमा वो ‘पोछतु ||1||

(6,83।2अ) एन्य् एका श्येन्य् एका कृष्णैका रोहिणी द्वे|
(6,83।2च्) सर्वासाम् अग्रभं नामावीरघ्नीर् अपेतन ||2||

(6,83।3अ) असूतिका रामायण्य् अपचित् प्र पतिष्यति|
(6,83।3च्) ग्लौर् इतः प्र पतिष्यति स गलुन्तो नशिष्यति ||3||

(6,83।4अ) वीहि स्वाम् आहुतिं जुषानो मनसा स्वाहा मनसा यद् इदं जुहोमि ||4||

(6,84।1अ) यस्यास् त आसनि घोरे जुहोम्य् एषां बद्धानाम् अवसर्जनाय कम्|
(6,84।1च्) भूमिर् इति त्वाभिप्रमन्वते जना निरृतिर् इति त्वाहं परि वेद सर्वतः ||1||

(6,84।2अ) भूते हविष्मती भवैष ते भागो यो अस्मासु|
(6,84।2च्) मुञ्चेमान् अमून् एनसः स्वाहा ||2||

(6,84।3अ) एवो ष्व् अस्मन् निरृते ‘नेहा त्वम् अयस्मयान् वि चृता बन्धपाशान्|
(6,84।3च्) यमो मह्यं पुनर् इत् त्वां ददाति तस्मै यमाय नमो अस्तु मृत्यवे ||3||

(6,84।4अ) अयस्मये द्रुपदे बेधिष इहाभिहितो मृत्युभिर् ये सहस्रम्|
(6,84।4च्) यमेन त्वं पितृभिः संविदान उत्तमं नाकम् अधि रोहयेमम् ||4||

(6,85।1अ) वरणो वारयाता अयं देवो वनस्पतिः|
(6,85।1च्) यक्ष्मो यो अस्मिन्न् आविष्टस् तम् उ देवा अवीवरन् ||1||

(6,85।2अ) इन्द्रस्य वचसा वयं मित्रस्य वरुणस्य च|
(6,85।2च्) देवानां सर्वेषां वाचा यक्ष्मं ते वारयामहे ||2||

(6,85।3अ) यथा वृत्र इमा आपस् तस्तम्भ विश्वधा यतीः|
(6,85।3च्) एवा ते अग्निना यक्ष्मं वैश्वानरेण वारये ||3||

(6,86।1अ) वृषेन्द्रस्य वृषा दिवो वृसा पृथिव्या अयम्|
(6,86।1च्) वृषा विश्वस्य भूतस्य त्वम् एकवृषो भव ||1||

(6,86।2अ) समुद्र ईशे स्रवताम् अग्निः पृथिव्या वशी|
(6,86।2च्) चन्द्रमा नक्षत्राणाम् ईशे त्वम् एकवृषो भव ||2||

(6,86।3अ) सम्राढ् अस्य् असुराणां ककुन् मनुष्यानाम्|
(6,86।3च्) देवानाम् अर्धभाग् असि त्वम् एकवृषो भव ||3||

(6,87।1अ) आ त्वाहार्षम् अन्तर् अभूर् ध्रुवस् तिष्ठाविचाचलत्|
(6,87।1च्) विशस् त्वा सर्वा वाञ्छन्तु मा त्वद् राष्ट्रम् अधि भ्रशत् ||1||

(6,87।2अ) इहैवैधि माप च्योष्ठाः पर्वत इवाविचाचलत्|
(6,87।2च्) इन्द्र इवेह ध्रुवस् तिष्ठेह राष्ट्रम् उ धारय ||2||

(6,87।3अ) इन्द्र एतम् अदीधरत् ध्रुवं ध्रुवेण हविषा|
(6,87।3च्) तस्मै सोमो अधि ब्रवद् अयं च ब्रह्मणस् पतिः ||3||

(6,88।1अ) ध्रुवा द्यौर् ध्रुवा पृथिवी ध्रुवं विश्वम् इदं जगत्|
(6,88।1च्) ध्रुवासः पर्वता इमे ध्रुवो राजा विशाम् अयम् ||1||

(6,88।2अ) ध्रुवं ते राजा वरुणो ध्रुवम् देवो बृहस्पतिः|
(6,88।2च्) ध्रुवं त इन्द्रश् चाग्निश् च राष्ट्रं धारयतां ध्रुवम् ||2||

(6,88।3अ) ध्रुवो ‘च्युतः प्र मृणीहि शत्रून् छत्रूयतो ‘धरान् पादयस्व|
(6,88।3च्) सर्वा दिशः संमनसः सध्रीचीर् ध्रुवाय ते समितिः कल्पताम् इह ||3||

(6,89।1अ) इदं यत् प्रेण्यः शिरो दत्तं सोमेन वृष्ण्यम्|
(6,89।1च्) ततः परि प्रजातेन हार्दिं ते शोचयामसि ||1||

(6,89।2अ) शोचयामसि ते हार्दिं शोचयामसि ते मनः|
(6,89।2च्) वातं धूम इव सध्र्यङ् माम् एवान्व् एतु ये मनः ||2||

(6,89।3अ) मह्यं त्वा मित्रावरुणौ मह्यं देवी सरस्वती|
(6,89।3च्) मह्यं त्वा मध्यं भूम्या उभाव् अन्तौ सम् अस्यताम् ||3||

(6,90।1अ) यां ते रुद्र इषुम् आस्यद् अङ्गेभ्यो हृदयाय च|
(6,90।1च्) इदं ताम् अद्य त्वद् वयं विषूचीं वि वृहामसि ||1||

(6,90।2अ) यास् ते शतं धमनयो ‘ङ्गान्य् अनु विष्ठिताः |
(6,90।2च्) तासां ते सर्वासाम् वयं निर् विषाणि ह्वयामसि ||2||

(6,90।3अ) नमस् ते रुद्रास्यते नमः प्रतिहितायै|
(6,90।3च्) नमो विसृज्यमानायै नमो निपतितायै ||3||

(6,91।1अ) इमं यवम् अष्टायोगैः षद्योगेभिर् अचर्कृषुः|
(6,91।1च्) तेना ते तन्वो रपो ‘पाचीनम् अप व्यये ||1||

(6,91।2अ) न्यग् वातो वाति न्यक् तपति सूर्यः|
(6,91।2च्) नीचीनम् अघ्न्या दुहे न्यग् भवतु ते रपः ||2||

(6,91।3अ) आप इद् वा उ भेषजीर् आपो अमीवचातनीः|
(6,91।3च्) आपो विश्वस्य भेषजीस् तास् ते कृण्वन्तु भेषजम् ||3||

(6,92।1अ) वातरंहा भव वाजिन् युजमान इन्द्रस्य याहि प्रसवे मनोजवाः|
(6,92।1च्) युञ्जन्तु त्वा मरुतो विश्ववेदस आ ते त्वस्ता पत्सु जवं दधातु ||1||

(6,92।2अ) जवस् ते अर्वन् निहितो गुहा यः श्येने वाते उत यो ‘चरत् परीत्तः|
(6,92।2च्) तेन त्वं वाजिन् बलवान् बलेनाजिं जय समने परयिष्णुः ||2||

(6,92।3अ) तनूष् टे वाजिन् तन्वं नयन्ती वामम् अस्मभ्यं धावतु शर्म तुभ्यम्|
(6,92।3च्) अह्रुतो महो धरुणाय देवो दिवीव ज्योतिः स्वम् आ मिमीयात् ||3||

(6,93।1अ) यमो मृत्युर् अघमारो निरृथो बभ्रुः शर्वो ‘स्ता नीलशिखण्ढः|
(6,93।1च्) देवजनाः सेनयोत्तस्थिवांसस् ते अस्माकं परि वृञ्जन्तु वीरान् ||1||

(6,93।2अ) मनसा होमैर् हरसा घृतेन शर्वायास्त्र उत राज्ञे भवाय|
(6,93।2च्) नमस्येभ्यो नम एभ्यः कृणोम्य् अन्यत्रास्मद् अघविषा नयन्तु ||2||

(6,93।3अ) त्रायध्वं नो अघविषाभ्यो वधाद् विश्वे देवा मरुतो विश्ववेदसः|
(6,93।3च्) अग्नीषोमा वरुणः पूतदक्षा वातापर्जन्ययोः सुमतौ स्याम ||3||

(6,94।1अ) सं वो मनांसि सं व्रता सम् आकूतीर् नमामसि|
(6,94।1च्) अमी ये विव्रता स्थन तान् वः सं नमयामसि ||1||

(6,94।2अ) अहं गृभ्णामि मनसा मनांसि मम चित्तम् अनु चित्तेभिर् एत|
(6,94।2च्) मम वशेषु हृदयानि वः कृणोमि मम यातम् अनुवर्त्मान एत ||2||

(6,94।3अ) ओते मे द्यावापृथिवी ओता देवी सरस्वती|
(6,94।3च्) ओतौ म इन्द्रश् चाग्निश् च र्ध्यास्मेदं सरस्वति ||3||

(6,95।1अ) अश्वत्थो देवसदनस् तृतीयस्याम् इतो दिवि|
(6,95।1च्) तत्रामृतस्य चक्षणम् देवाः कुष्ठम् अवन्वत ||1||

(6,95।2अ) हिरण्ययी नौर् अचरद् धिरण्यबन्धना दिवि|
(6,95।2च्) तत्रामृतस्य पुष्पं देवाः कुष्ठम् अवन्वत ||2||

(6,95।3अ) गर्भो अस्य् ओषधीनां गर्भो हिमवताम् उत|
(6,95।3च्) गर्भो विश्वस्य भूतस्येमं मे अगदं कृधि ||3||

(6,96।1अ) या ओषधयः सोमराज्ञीर् बह्वीः शतविचक्षणाः|
(6,96।1च्) बृहस्पतिप्रसूतास् ता नो मुञ्चन्त्व् अंहसः ||1||

(6,96।2अ) मुञ्चन्तु मा शपथ्याद् अथो वरुण्याद् उत|
(6,96।2च्) अथो यमस्य पढ्वीशाद् विश्वस्माद् देवकिल्बिषात् ||2||

(6,96।3अ) यच् चक्षुषा मनसा यच् च वाचोपारिम जाग्रतो यत् स्वपन्तः|
(6,96।3च्) सोमस् तानि स्वधया नः पुनातु ||3||

(6,97।1अ) अभिभूर् यज्ञो अभिभूर् अग्निर् अभिभूः सोमो अभिभूर् इन्द्रः|
(6,97।1च्) अभ्य् अहं विश्वाः पृतना यथासान्य् एवा विधेमाग्निहोत्रा इदं हविः ||1||

(6,97।2अ) स्वधास्तु मित्रावरुणा विपश्चिता प्रजावत् क्षत्रं मधुनेह पिन्वतम्|
(6,97।2च्) बाधेथां दूरं निरृतिं पराचैः कृतं चिद् एनः प्र मुमुक्तम् अस्मत् ||2||

(6,97।3अ) इमं वीरम् अनु हर्षध्वम् उग्रम् इन्द्रं सखायो अनु सं रभध्वम्|
(6,97।3च्) ग्रामजितं गोजितं वज्रबाहुं जयन्तम् अज्म प्रमृणन्तम् ओजसा ||3||

(6,98।1अ) इन्द्रो जयाति न परा जयाता अधिराजो राजसु राजयातै|
(6,98।1च्) चर्कृत्य ईढ्यो वन्द्यश् चोपसद्यो नमस्य्श् भवेह ||1||

(6,98।2अ) त्वम् इन्द्राधिराजः श्रवस्युस् त्वं भूर् अभिभूतिर् जनानाम्|
(6,98।2च्) त्वं दैवीर् विश इमा वि राजायुष्मत् क्षत्रम् अजरं ते अस्तु ||2||

(6,98।3अ) प्राच्या दिशस् त्वम् इन्द्रासि राजोतोदीच्या दिशो वृत्रहन् छत्रुहो ‘सि|
(6,98।3च्) यत्र यन्ति स्रोत्यास् तज् जितं ते दक्षिणतो वृषभ एषि हव्यः ||3||

(6,99।1अ) अभि त्वेन्द्र वरिमतः पुरा त्वांहूरणाद् धुवे|
(6,99।1च्) ह्वयाम्य् उग्रं चेत्तारं पुरुणामानम् एकजम् ||1||

(6,99।2अ) यो अद्य सेन्यो वधो जिघांसन् न उदीरते|
(6,99।2च्) इन्द्रस्य तत्र बाहू समन्तं परि दद्मः ||2||

(6,99।3अ) परि दद्म इन्द्रस्य बाहू समन्तं त्रातुस् त्रायतां नः|
(6,99।3च्) देव सवितः सोम राजन्त् सुमनसं मा कृणु स्वस्तये ||3||

(6,100।1अ) देवा अदुः सूर्यो द्यौर् अदात् पृथिव्य् अदात्|
(6,100।1च्) तिस्रः सरस्वतिर् अदुः सचित्ता विषदूषणम् ||1||

(6,100।2अ) यद् वो देवा उपजीका आसिञ्चन् धन्वन्य् उदकम्|
(6,100।2च्) तेन देवप्रसूतेनेदं दूषयता विषम् ||2||

(6,100।3अ) असुराणां दुहितासि सा देवानाम् असि स्वसा|
(6,100।3च्) दिवस् पृथिव्याः संभूता सा चकर्थारसं विषम् ||3||

(6,101।1अ) आ वृषायस्व श्वसिहि वर्धस्व प्रथयस्व च|
(6,101।1च्) यथाङ्गं वर्धतां शेपस् तेन योषितम् इज् जहि ||1||

(6,101।2अ) येन कृषं वाजयन्ति येन हिन्वन्त्य् आतुरम्|
(6,101।2च्) तेनास्य ब्रह्मणस् पते धनुर् इवा तानया पसः ||2||

(6,101।3अ) आहं तनोमि ते पसो अधि ज्याम् इव धन्वनि|
(6,101।3च्) क्रमस्व ऋष इव रोहितम् अनवग्लायता सदा ||3||

(6,102।1अ) यथायं वाहो अश्विना समैति सं च वर्तते|
(6,102।1च्) एवा माम् अभि ते मनः समैतु सं च वर्तताम् ||1||

(6,102।2अ) आहं खिदामि ते मनो राजाश्वः पृष्ट्याम् इव|
(6,102।2च्) रेष्मछिन्नम् यथा तृणं मयि ते वेष्टतां मनः ||2||

(6,102।3अ) आञ्जनस्य मदुघस्य कुष्ठस्य नलदस्य च|
(6,102।3च्) तुरो भगस्य हस्ताभ्याम् अनुरोधनम् उद् भरे ||3||

(6,103।1अ) संदानं वो बृहस्पतिः संदानं सविता करत्|
(6,103।1च्) संदानं मित्रो अर्यमा संदानं भगो अश्विना ||1||

(6,103।2अ) सम् परमान्त् सम् अवमान् अथो सं द्यामि मध्यमान्|
(6,103।2च्) इन्द्रस् तान् पर्य् अहार् दाम्ना तान् अग्ने सं द्या त्वम् ||2||

(6,103।3अ) अमी ये युधम् आयन्ति केतून् कृत्वानीकशः|
(6,103।3च्) इन्द्रस् तान् पर्य् अहार् दाम्न तान् अग्ने सं द्या त्वम् ||3||

(6,104।1अ) आदानेन संदानेनामित्रान् आ द्यामसि|
(6,104।1च्) अपाना ये चैषां प्राणा असुनासून्त् सम् अछिदन् ||1||

(6,104।2अ) इदम् आदानम् अकरं तपसेन्द्रेण संशितम्|
(6,104।2च्) अमित्रा ये ‘त्र नः सन्ति तान् अग्न आ द्या त्वम् ||2||

(6,104।3अ) अइनान् द्यताम् इन्द्राग्नी सोमो राजा च मेदिनौ|
(6,104।3च्) इन्द्रो मरुत्वान् आदानम् अमित्रेभ्यः कृणोतु नः ||3||

(6,105।1अ) यथा मनो मनस्केतैः परापतत्य् आशुमत्|
(6,105।1च्) एवा त्वं कासे प्र पत मनसो ‘नु प्रवाय्यम् ||1||

(6,105।2अ) यथा बाणः सुसंशितः परापतत्य् आशुमत्|
(6,105।2च्) एवा त्वं कासे प्र पत पृथिव्या अनु संवतम् ||2||

(6,105।3अ) यथा सूर्यस्य रश्मयः परापतन्त्य् आशुमत्|
(6,105।3च्) एवा त्वं कासे प्र पत समुद्रस्यानु विक्षरम् ||3||

(6,106।1अ) आयने ते परायने दूर्वा रोहन्तु पुष्पिणीः|
(6,106।1च्) उत्सो वा तत्र जायताम् ह्रदो वा पुण्ढरीकवान् ||1||

(6,106।2अ) अपाम् इदं न्ययनं समुद्रस्य निवेशनम्|
(6,106।2च्) मध्ये ह्रदस्य नो गृहाः पराचीना मुखा कृधि ||2||

(6,106।3अ) हिमस्य त्वा जरायुणा शाले परि व्ययामसि|
(6,106।3च्) शीतह्रदा हि नो भुवो ‘ग्निष् कृणोतु भेषजम् ||3||

(6,107।1अ) विश्वजित् त्रायमाणायै मा परि देहि|
(6,107।1च्) त्रायमाणे द्विपाच् च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाढ् यच् च नः स्वम् ||1||

(6,107।2अ) त्रायमाणे विश्वजिते मा परि देहि|
(6,107।2च्) विश्वजिद् द्विपाच् च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाढ् यच् च नः स्वम् ||2||

(6,107।3अ) विश्वजित् कल्याण्यै मा परि देहि|
(6,107।3च्) कल्याणि द्विपाच् च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाढ् यच् च नः स्वम् ||3||

(6,107।4अ) कल्याणि सर्वविदे मा परि देहि|
(6,107।4च्) सर्वविद् द्विपाच् च सर्वं नो रक्ष चतुष्पाढ् यच् च नः स्वम् ||4||

(6,108।1अ) त्वं नो मेधे प्रथमा गोभिर् अश्वेभिर् आ गहि|
(6,108।1च्) त्वं सूर्यस्य रश्मिभिस् त्वम् नो असि यज्ञिया ||1||

(6,108।2अ) मेधाम् अहं प्रथमां ब्रह्मण्वतीं ब्रह्मजूताम् ऋषिष्टुताम्|
(6,108।2च्) प्रपीतां ब्रह्मचारिभिर् देवानाम् अवसे हुवे ||2||

(6,108।3अ) यां मेधाम् ऋभवो विदुर् यां मेधाम् असुरा विदुः|
(6,108।3च्) ऋषयो भद्रां मेधां यां विदुस् तां मय्य् आ वेशयामसि ||3||

(6,108।4अ) याम् ऋषयो भूतकृतो मेधां मेधाविनो विदुः|
(6,108।4च्) तया माम् अद्य मेधयाग्ने मेधाविनं कृणु ||4||

(6,108।5अ) मेधां सायं मेधां प्रातर् मेधां मध्यन्दिनं परि|
(6,108।5च्) मेधां सूर्यस्य रश्मिभिर् वचसा वेशयामहे ||5||

(6,109।1अ) पिप्पली क्षिप्तभेषज्य् उतातिविद्धभेषजी|
(6,109।1च्) तां देवाः सम् अकल्पयन्न् इयं जीवितवा अलम् ||1||

(6,109।2अ) पिप्पल्यः सम् अवदन्तायतीर् जननाद् अधि|
(6,109।2च्) यं जीवम् अश्नवामहै न स रिष्याति पूरुषः ||2||

(6,109।3अ) असुरास् त्वा न्य् अखनन् देवास् त्वोद् अवपन् पुनः|
(6,109।3च्) वातीकृतस्य भेषजीम् अथो क्षिप्तस्य भेषजीम् ||3||

(6,110।1अ) प्रत्नो हि कम् ईढ्यो अध्वरेषु सनाच् च होता नव्यश् च सत्सि|
(6,110।1च्) स्वाम् चाग्ने तन्वं पिप्रायस्वास्मभ्यं च सौभगम् आ यजस्व ||1||

(6,110।2अ) ज्येष्ठघ्न्यां जातो विचृतोर् यमस्य मूलबर्हणात् परि पाह्य् एनम्|
(6,110।2च्) अत्य् एनम् नेषद् दुरितानि विश्वा दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ||2||

(6,110।3अ) व्याघ्रे ‘ह्न्य् अजनिष्ट वीरो नक्षत्रजा जायमानः सुवीरः|
(6,110।3च्) स मा वधीत् पितरं वर्धमानो मा मातरं प्र मिनीज् जनित्रीम् ||3||

(6,111।1अ) इमम् मे अग्ने पुरुषम् मुमुग्ध्य् अयं यो बद्धः सुयतो लालपीति|
(6,111।1च्) अतो ‘धि ते कृणवद् भागधेयं यदानुन्मदितो ‘सति ||1||

(6,111।2अ) अग्निष् टे नि शमयतु यदि ते मन उद्युतम्|
(6,111।2च्) कृणोमि विद्वान् भेषजं यथानुन्मदितो ‘ससि ||2||

(6,111।3अ) देवैनसाद् उन्मदितम् उन्मत्तम् रक्षसस् परि|
(6,111।3च्) कृणोमि विद्वान् भेषजं यदानुन्मदितो ‘सति ||3||

(6,111।4अ) पुनस् त्वा दुर् अप्सरसः पुनर् इन्द्रः पुनर् भगः|
(6,111।4च्) पुनस् त्वा दुर् विश्वे देवा यथानुन्मदितो ‘ससि ||4||

(6,112।1अ) मा ज्येष्ठं वधीद् अयम् अग्न एषाम् मूलबर्हणात् परि पाह्य् एनम्|
(6,112।1च्) स ग्राह्याः पाशान् वि चृत प्रजानन् तुभ्यं देवा अनु जानन्तु विश्वे ||1||

(6,112।2अ) उन् मुञ्च पाशांस् त्वम् अग्न एषां त्रयस् त्रिभिर् उत्सिता येभिर् आसन्|
(6,112।2च्) स ग्राह्याः पाशान् वि चृत प्रजानन् पितापुत्रौ मातरं मुञ्च सर्वान् ||2||

(6,112।3अ) येभिः पाशैः परिवित्तो विबद्धो ‘ङ्गेअङ्ग आर्पित उत्सितश् च|
(6,112।3च्) वि ते मुच्यन्तं विमुचो हि सन्ति भ्रूणघ्नि पूषन् दुरितानि मृक्ष्व ||3||

(6,113।1अ) त्रिते देवा अमृजतैतद् एनस् त्रित एनन् मनुष्येषु ममृजे|
(6,113।1च्) ततो यदि त्वा ग्राहिर् आनशे तां ते देवा ब्रह्मणा नाशयन्तु ||1||

(6,113।2अ) मरीचीर् धूमान् प्र विशानु पाप्मन्न् उदारान् गछोत वा नीहारान्|
(6,113।2च्) नदीनं फेनां अनु तान् वि नश्य भ्रूणघ्नि पूषन् दुरितानि मृक्ष्व ||2||

(6,113।3अ) द्वादशधा निहितं त्रितस्यापमृष्टम् मनुष्यैनसानि|
(6,113।3च्) ततो यदि त्वा ग्राहिर् आनशे तां ते देवा ब्रह्मणा नाशयन्तु ||3||

(6,114।1अ) यद् देवा देवहेढनं देवासश् चकृम वयम्|
(6,114।1च्) आदित्यास् तस्मान् नो युयम् ऋतस्य ऋतेन मुञ्चत ||1||

(6,114।2अ) ऋतस्य ऋतेनादित्या यजत्रा मुञ्चतेह नः|
(6,114।2च्) यज्ञं यद् यज्ञवाहसः शिक्षन्तो नोपशेकिम ||2||

(6,114।3अ) मेदस्वता यजमानाः स्रुचाज्यानि जुह्वतः|
(6,114।3च्) अकामा विश्वे वो देवाः शिक्षन्तो नोप शेकिम ||3||

(6,115।1अ) यद् विद्वांसो यद् अविद्वांस एनांसि चकृमा वयम्|
(6,115।1च्) यूयं नस् तस्मान् मुञ्चत विश्वे देवाः सजोषसः ||1||

(6,115।2अ) यदि जाग्रद् यदि स्वपन्न् एन एनस्यो ‘करम्|
(6,115।2च्) भूतं मा तस्माद् भव्यं च द्रुपदाद् इव मुञ्चताम् ||2||

(6,115।3अ) द्रुपदाद् इव मुमुचानः स्विन्नः स्नात्वा मलाद् इव|
(6,115।3च्) पूतं पवित्रेणेवाज्यं विश्वे शुम्भन्तु मैनसः ||3||

(6,116।1अ) यद् यामं चक्रुर् निखनन्तो अग्रे कार्षीवणा अन्नविदो न विद्यया|
(6,116।1च्) वैवस्वते राजनि तज् जुहोम्य् अथ यज्ञियं मधुमद् अस्तु नो ‘न्नम् ||1||

(6,116।2अ) वैवस्वतः कृणवद् भागधेयं मधुभागो मधुना सं सृजाति|
(6,116।2च्) मातुर् यद् एन इषितं न आगन् यद् वा पिता ‘पराद्धो जिहीदे ||2||

(6,116।3अ) यदीदं मातुर् यदि पितुर् नः परि भ्रातुः पुत्राच् चेतस एन आगन्|
(6,116।3च्) यावन्तो अस्मान् पितरः सचन्ते तेषां सर्वेषां शिवो अस्तु मन्युः ||3||

(6,117।1अ) अपमित्यम् अप्रतीत्तं यद् अस्मि यमस्य येन बलिना चरामि|
(6,117।1च्) इदं तद् अग्ने अनृणो भवामि त्वं पाशान् विचृतं वेत्थ सर्वान् ||1||

(6,117।2अ) इहैव सन्तः प्रति दद्म एनज् जीवा जीवेभ्यो नि हराम एनत्|
(6,117।2च्) अपमित्य धान्यं यज् जघसाहम् इदं तद् अग्ने अनृणो भवामि ||2||

(6,117।3अ) अनृणा अस्मिन्न् अनृणाः परस्मिन् तृतीये लोके अनृणाः स्याम|
(6,117।3च्) ये देवयानाः पितृयाणश् च लोकाः सर्वान् पथो अनृणा आ क्षियेम ||3||

(6,118।1अ) यद् धस्ताभ्यां चकृम किल्बिषाण्य् अक्षाणां गत्नुम् उपलिप्समानाः|
(6,118।1च्) उग्रंपश्ये उग्रजितौ तद् अद्याप्सरसाव् अनु दत्ताम् ऋणं नः ||1||

(6,118।2अ) उग्रंपश्ये राष्ट्रभृत् किल्बिषाणि यद् अक्षवृत्तम् अनु दत्तम् न एतत्|
(6,118।2च्) ऋणान् नो न ऋणम् एर्त्समानो यमस्य लोके अधिरज्जुर् आयत् ||2||

(6,118।3अ) यस्मा ऋणं यस्य जायाम् उपैमि यं याचमानो अभ्यैमि देवाः|
(6,118।3च्) ते वाचं वादिषुर् मोत्तरां मद् देवपत्नी अप्सरसाव् अधीतम् ||3||

(6,119।1अ) यद् अदीव्यन्न् ऋणम् अहं कृणोम्य् अदास्यन्न् अग्ने उत संगृणामि|
(6,119।1च्) वैश्वानरो नो अधिपा वसिष्ठ उद् इन् नयाति सुकृतस्य लोकम् ||1||

(6,119।2अ) वैश्वानराय प्रति वेदयामि यदि ऋणं संगरो देवतासु|
(6,119।2च्) स एतान् पाशान् विचृतम् वेद सर्वान् अथ पक्वेन सह सं भवेम ||2||

(6,119।3अ) वैश्वानरः पविता मा पुनातु यत् संगरम् अभिधावाम्य् आशाम्|
(6,119।3च्) अनाजानन् मनसा याचमानो यत् तत्रैनो अप तत् सुवामि ||3||

(6,120।1अ) यद् अन्तरिक्षं पृथिवीम् उत द्याम् यन् मातरं पितरं वा जिहिंसिम|
(6,120।1च्) अयं तस्माद् गार्हपत्यो नो अग्निर् उद् इन् नयाति सुकृतस्य लोकम् ||1||

(6,120।2अ) भूमिर् मातादितिर् नो जनित्रं भ्रातान्तरिक्षम् अभिशस्त्या नः|
(6,120।2च्) द्यौर् नः पिता पित्र्याच् छं भवाति जामिम् ऋत्वा माव पत्सि लोकात् ||2||

(6,120।3अ) यत्रा सुहार्दः सुकृतो मदन्ति विहाय रोगं तन्वः स्वायाः|
(6,120।3च्) अश्लोना अङ्गैर् अह्रुताः स्वर्गे तत्र पश्येम पितरौ च पुत्रान् ||3||

(6,121।1अ) विषाणा पाशान् वि ष्याध्य् अस्मद् य उत्तमा अधमा वारुणा ये|
(6,121।1च्) दुष्वप्न्यं दुरितं नि ष्वास्मद् अथ गछेम सुकृतस्य लोकम् ||1||

(6,121।2अ) यद् दारुणि बध्यसे यच् च रज्ज्वां यद् भूम्यां बध्यसे यच् च वाचा|
(6,121।2च्) अयं तस्माद् गार्हपत्यो नो अग्निर् उद् इन् नयाति सुकृतस्य लोकम् ||2||

(6,121।3अ) उद् अगातां भगवती विचृतौ नाम तारके|
(6,121।3च्) प्रेहामृतस्य यछतां प्रैतु बद्धकमोचनम् ||3||

(6,121।4अ) वि जिहीष्व लोकम् कृणु बन्धान् मुञ्चासि बद्धकम्|
(6,121।4च्) योन्या इव प्रच्युतो गर्भः पथः सर्वां अनु क्षिय ||4||

(6,122।1अ) एतं भागं परि ददामि विद्वान् विश्वकर्मन् प्रथमजा ऋतस्य|
(6,122।1च्) अस्माभिर् दत्तं जरसः परस्ताद् अछिन्नं तन्तुम् अनु सं तरेम ||1||

(6,122।2अ) ततं तन्तुम् अन्व् एके तरन्ति येषां दत्तं पित्र्यम् आयनेन|
(6,122।2च्) अबन्ध्व् एके ददतः प्रयछन्तो दातुं चेच् छिक्षान्त् स स्वर्ग एव ||2||

(6,122।3अ) अन्वारभेथाम् अनुसंरभेथाम् एतं लोकं श्रद्दधानाः सचन्ते|
(6,122।3च्) यद् वां पक्वं परिविष्टम् अग्नौ तस्य गुप्तये दम्पती सं श्रयेथाम् ||3||

(6,122।4अ) यज्ञम् यन्तं मनसा बृहन्तम् अन्वारोहामि तपसा सयोनिः|
(6,122।4च्) उपहूता अग्ने जरसः परस्तात् तृतीये नाके सधमादं मदेम ||4||

(6,122।5अ) शुद्धाः पूता योषितो यज्ञिया इमा ब्रह्मणां हस्तेषु प्रपृथक् सादयामि|
(6,122।5च्) यत्काम इदं अभिषिञ्चामि वो ‘हं इन्द्रो मरुत्वान्त् स ददातु तन् मे ||5||

(6,123।1अ) एतं सधस्थाः परि वो ददामि यं शेवधिम् आवहाज् जातवेदः|
(6,123।1च्) अन्वागन्ता यजमानः स्वस्ति तं स्म जानीत परमे व्योमन् ||1||

(6,123।2अ) जानीत स्मैनं परमे व्योमन् देवाः सधस्था विद लोकम् अत्र|
(6,123।2च्) अन्वागन्ता यजमानः स्वस्तीष्टापूर्तं स्म कृणुताविर् अस्मै ||2||

(6,123।3अ) देवाः पितरः पितरो देवाः|
(6,123।3च्) यो अस्मि सो अस्मि ||3||

(6,123।4अ) स पचामि स ददामि|
(6,123।4च्) स यजे स दत्तान् मा यूषम् ||4||

(6,123।5अ) नाके राजन् प्रति तिष्ठ तत्रैतत् प्रति तिष्ठतु|
(6,123।5च्) विद्धि पूर्तस्य नो राजन्त् स देव सुमना भव ||5||

(6,124।1अ) दिवो नु माम् बृहतो अन्तरिक्षाद् अपां स्तोको अभ्य् अपप्तद् रसेन|
(6,124।1च्) सम् इन्द्रियेन पयसाहम् अग्ने छन्दोभिर् यज्ञैः सुकृतां कृतेन ||1||

(6,124।2अ) यदि वृक्षाद् अभ्यपप्तत् फलं तद् यद्य् अन्तरिक्षात् स उ वायुर् एव|
(6,124।2च्) यत्रास्पृक्षत् तन्वो यच् च वासस आपो नुदन्तु निरृतिं पराचैः ||2||

(6,124।3अ) अभ्यञ्जनं सुरभि सा समृद्धिर् हिरण्यं वर्चस् तद् उ पूत्रिमम् एव|
(6,124।3च्) सर्वा पवित्रा वितताध्य् अस्मत् तन् मा तारीन् निरृतिर् मो अरातिः ||3||

(6,125।1अ) वनस्पते वीढ्वङ्गो हि भूया अस्मत्सखा प्रतरणः सुवीरः|
(6,125।1च्) गोभिः संनद्धो असि वीढयस्वास्थाता ते जयतु जेत्वानि ||1||

(6,125।2अ) दिवस् पृथिव्याः पर्य् ओज उद्भृतं वनस्पतिभ्यः पर्य् आभृतं सहः|
(6,125।2च्) अपाम् ओज्मानं परि गोभिर् आवृतम् इन्द्रस्य वज्रं हविषा रथं यज ||2||

(6,125।3अ) इन्द्रस्यौजो मरुताम् अनीकं मित्रस्य गर्भो वरुणस्य नाभिः|
(6,125।3च्) स इमां नो हव्यदातिं जुषाणो देव रथ प्रति हव्या गृभाय ||3||

(6,126।1अ) उप श्वासय पृथिवीम् उत द्यं पुरुत्रा ते वन्वतां विष्ठितम् जगत्|
(6,126।1च्) स दुन्दुभे सजूर् इन्द्रेण देवैर् दूराद् दवीयो अप सेध शत्रून् ||1||

(6,126।2अ) आ क्रन्दय बलम् ओजो न आ धा अभि ष्टन दुरिता बाधमानः|
(6,126।2च्) अप सेध दुन्दुभे दुछुनाम् इत इन्द्रस्य मुष्टिर् असि वीढयस्व ||2||

(6,126।3अ) प्रामूं जयाभीमे जयन्तु केतुमद् दुन्दुभिर् वावदीतु|
(6,126।3च्) सम् अश्वपर्णाः पतन्तु नो नरो ‘स्माकम् इन्द्र रथिनो जयन्तु ||3||

(6,127।1अ) विद्रधस्य बलासस्य लोहितस्य वनस्पते|
(6,127।1च्) विसल्पकस्यौषधे मोच् छिषः पिशितं चन ||1||

(6,127।2अ) यौ ते बलास तिष्ठतः कक्षे मुष्काव् अपश्रितौ|
(6,127।2च्) वेदाहं तस्य भेषजं चीपुद्रुर् अभिचक्षणम् ||2||

(6,127।3अ) यो अङ्ग्यो यः कर्ण्यो यो अक्ष्योर् विसल्पकः|
(6,127।3च्) वि वृहामो विसल्पकं विद्रधं हृदयामयम्|
(6,127।3ए) परा तम् अज्ञातम् यक्ष्मम् अधराञ्चं सुवामसि ||3||

(6,128।1अ) शकधूमं नक्षत्राणि यद् राजानम् अकुर्वत|
(6,128।1च्) भद्राहम् अस्मै प्रायछन् इदं राष्ट्रम् असाद् इति ||1||

(6,128।2अ) भद्राहं नो मध्यंदिने भद्राहं सायम् अस्तु नः|
(6,128।2च्) भद्राहं नो अह्नां प्राता रात्री भद्राहम् अस्तु नः ||2||

(6,128।3अ) अहोरात्राभ्यां नक्षत्रेभ्यः सुर्याचन्द्रमसाभ्याम्|
(6,128।3च्) भद्राहम् अस्मभ्यं राजन् छकधूम त्वं कृधि ||3||

(6,128।4अ) यो नो भद्राहम् अकरः सायं नक्तम् अथो दिवा|
(6,128।4च्) तस्मै ते नक्षत्रराज शकधूम सदा नमः ||4||

(6,129।1अ) भगेन मा शांशपेन साकम् इन्द्रेण मेदिना|
(6,129।1च्) कृणोमि भगिनं माप द्रान्त्व् अरातयः ||1||

(6,129।2अ) येन वृक्षां अभ्यभवो भगेन वर्चसा सह|
(6,129।2च्) तेन मा भगिनं कृण्व् अप द्रान्त्व् अरातयः ||2||

(6,129।3अ) यो अन्धो यः पुनःसरो भगो वृक्षेष्व् आहितः|
(6,129।3च्) तेन मा भगिनं कृण्व् अप द्रान्त्व् अरातयः ||3||

(6,130।1अ) रथजितां राथजितेयीनाम् अप्सरसाम् अयं स्मरः|
(6,130।1च्) देवाः प्र हिणुत स्मरम् असौ माम् अनु शोचतु ||1||

(6,130।2अ) असौ मे स्मरताद् इति प्रियो मे स्मरताद् इति|
(6,130।2च्) देवाः प्र हिणुत स्मरम् असौ माम् अनु शोचतु ||2||

(6,130।3अ) यथा मम स्मराद् असौ नामुष्याहं कदा चन|
(6,130।3च्) देवाः प्र हिणुत स्मरम् असौ माम् अनु शोचतु ||3||

(6,130।4अ) उन् मादयत मरुत उद् अन्तरिक्ष मादय|
(6,130।4च्) अग्न उन् मादया त्वम् असौ माम् अनु शोचतु ||4||

(6,131।1अ) नि शीर्षतो नि पत्तत आध्यो नि तिरामि ते|
(6,131।1च्) देवाः प्र हिणुत स्मरम् असौ माम् अनु शोचतु ||1||

(6,131।2अ) अनुमते ‘न्व् इदं मन्यस्वाकुते सम् इदं नमः|
(6,131।2च्) देवाः प्र हिणुत स्मरम् असौ माम् अनु शोचतु ||2||

(6,131।3अ) यद् धावसि त्रियोजनं पञ्चयोजनम् आश्विनम्|
(6,131।3च्) ततस् त्वं पुनर् आयसि पुत्राणां नो असः पिता ||3||

(6,132।1अ) यं देवाः स्मरम् असिञ्चन्न् अप्स्व् अन्तः शोशुचानं सहाध्या|
(6,132।1च्) तं ते तपामि वरुणस्य धर्मणा ||1||

(6,132।2अ) यं विश्वे देवाः स्मरम् असिञ्चन्न् अप्स्व् अन्तः शोशुचानं सहाध्या|
(6,132।2च्) तं ते तपामि वरुणस्य धर्मणा ||2||

(6,132।3अ) यम् इन्द्राणी स्मरम् असिञ्चद् अप्स्व् अन्तः शोशुचानं सहाध्या|
(6,132।3च्) तं ते तपामि वरुणस्य धर्मणा ||3||

(6,132।4अ) यम् इन्द्राग्नी स्मरम् असिञ्चताम् अप्स्व् अन्तः शोशुचानं सहाध्या|
(6,132।4च्) तं ते तपामि वरुणस्य धर्मणा ||4||

(6,132।5अ) यम् मित्रावरुणौ स्मरम् असिञ्चताम् अप्स्व् अन्तः शोशुचानं सहाध्या|
(6,132।5च्) तं ते तपामि वरुणस्य धर्मणा ||5||

(6,133।1अ) य इमां देवो मेखलाम् आबबन्ध यः संननाह य उ नो युयोज|
(6,133।1च्) यस्य देवस्य प्रशिषा चरामः स पारम् इछात् स उ नो वि मुञ्चात् ||1||

(6,133।2अ) आहुतास्य् अभिहुत ऋषीणाम् अस्य् आयुधम्|
(6,133।2च्) पूर्वा व्रतस्य प्राश्नती वीरघ्नी भव मेखले ||2||

(6,133।3अ) मृत्योर् अहं ब्रह्मचारी यद् अस्मि निर्याचन् भूतात् पुरुषं यमाय|
(6,133।3च्) तम् अहं ब्रह्मणा तपसा श्रमेणानयैनं मेखलया सिनामि ||3||

(6,133।4अ) श्रद्धाया दुहिता तपसो ‘धि जाता स्वसा ऋषीणां भूतकृतां बभूव|
(6,133।4च्) सा नो मेखले मतिम् आ धेहि मेधाम् अथो नो धेहि तप इन्द्रियं च ||4||

(6,133।5अ) यां त्वा पूर्वे भूतकृत ऋषयः परिबेधिरे|
(6,133।5च्) सा त्वं परि ष्वजस्व मां दीर्घायुत्वाय मेखले ||5||

(6,134।1अ) अयं वज्रस् तर्पयताम् ऋतस्यावास्य राष्ट्रम् अप हन्तु जीवितम्|
(6,134।1च्) शृणातु ग्रीवाः प्र शृणातूष्णिहा वृत्रस्येव शचीपतिः ||1||

(6,134।2अ) अधरो’धर उत्तरेभ्यो गूडः पृथिव्या मोत् सृपत्|
(6,134।2च्) वज्रेणावहतः शयाम् ||2||

(6,134।3अ) यो जिनाति तम् अन्विछ यो जिनाति तम् इज् जहि|
(6,134।3च्) जिनतो वज्र त्वं सीमन्तम् अन्वञ्चम् अनु पातय ||3||

(6,135।1अ) यद् अश्नामि बलं कुर्व इत्थं वज्रम् आ ददे|
(6,135।1च्) स्कन्धान् अमुष्य शातयन् वृत्रस्येव शचीपतिः ||1||

(6,135।2अ) यत् पिबामि सं पिबामि समुद्र इव संपिबः|
(6,135।2च्) प्राणान् अमुष्य संपाय सं पिबामो अमुं वयम् ||2||

(6,135।3अ) यद् गिरामि सं गिरामि समुद्र इव संगिरः|
(6,135।3च्) प्राणान् अमुष्य संगीर्य सं गिरामो अमुम् वयम् ||3||

(6,136।1अ) देवी देव्याम् अधि जाता पृथिव्याम् अस्य् ओषधे|
(6,136।1च्) तां त्वा नितत्नि केशेभ्यो दृंहणाय खनामसि ||1||

(6,136।2अ) दृंह प्रत्नान् जनयाजातान् जातान् उ वर्षीयसस् कृधि ||2||

(6,136।3अ) यस् ते केशो ‘वपद्यते समूलो यश् च वृश्चते|
(6,136।3च्) इदं तं विश्वभेषज्याभि षिञ्चामि वीरुधा ||3||

(6,137।1अ) यां जमदग्निर् अखनद् दुहित्रे केशवर्धनीम्|
(6,137।1च्) तां वीतहव्य आभरद् असितस्य गृहेभ्यः ||1||

(6,137।2अ) अभीशुना मेया आसन् व्यामेनानुमेयाः|
(6,137।2च्) केशा नढा इव वर्धन्तां शीर्ष्णस् ते असिताः परि ||2||

(6,137।3अ) दृंह मूलम् आग्रं यछ वि मध्यं यामयौषधे|
(6,137।3च्) केशा नढा इव वर्धन्ताम् शीर्ष्णस् ते असिताः परि ||3||

(6,138।1अ) त्वं वीरुधां श्रेष्ठतमाभिश्रुतास्य् ओषधे|
(6,138।1च्) इमं मे अद्य पुरुषं क्लीबम् ओपशिनं कृधि ||1||

(6,138।2अ) क्लीबं कृध्य् ओपशिनम् अथो कुरीरिणं कृधि|
(6,138।2च्) अथास्येन्द्रो ग्रावभ्याम् उभे भिनत्त्व् आण्ढ्यौ ||2||

(6,138।3अ) क्लीब क्लीबं त्वाकरं वध्रे वध्रिं त्वाकरम् अरसारसं त्वाकरम्|
(6,138।3च्) कुरीरम् अस्य शीर्षणि कुम्बं चाधिनिदध्मसि ||3||

(6,138।4अ) ये ते नाद्यौ देवकृते ययोस् तिष्ठति वृष्ण्यम्|
(6,138।4च्) ते ते भिनद्मि शम्ययामुष्या अधि मुष्कयोः ||4||

(6,138।5अ) यथा नढम् कशिपुने स्त्रियो भिन्दन्त्य् अश्मना|
(6,138।5च्) एवा भिनद्मि ते शेपो ‘मुष्या अधि मुष्कयोः ||5||

(6,139।1अ) न्यस्तिका रुरोहिथ सुभगंकरणी मम|
(6,139।1च्) शतं तव प्रतानास् त्रयस्त्रिंशन् नितानाः|
(6,139।1ए) तया सहस्रपर्ण्या हृदयं शोषयामि ते ||1||

(6,139।2अ) शुष्यतु मयि ते हृदयम् अथो शुष्यत्व् आस्यम्|
(6,139।2च्) अथो नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ||2||

(6,139।3अ) संवननी समुष्पला बभ्रु कल्याणि सं नुद|
(6,139।3च्) अमूं च मां च सं नुद समानं हृदयं कृधि ||3||

(6,139।4अ) यथोदकम् अपपुषो ‘पशुष्यत्य् आस्यम्|
(6,139।4च्) एवा नि शुष्य मां कामेनाथो शुष्कास्या चर ||4||

(6,139।5अ) यथा नकुलो विछिद्य संदधात्य् अहिं पुनः|
(6,139।5च्) एवा कामस्य विछिन्नं सं धेहि वीर्यावति ||5||

(6,140।1अ) यौ व्याघ्राव् अवरूधौ जिघत्सतः पितरं मातरं च|
(6,140।1च्) तौ दन्तं ब्रह्मणस् पते शिवौ कृणु जातवेदः ||1||

(6,140।2अ) व्रीहिम् अत्तं यवम् अत्तम् अथो माषम् अथो तिलम्|
(6,140।2च्) एष वां भागो निहितो रत्नधेयाय दन्तौ मा हिंसिष्टं पितरम् मातरं च ||2||

(6,140।3अ) उपहूतौ सयुजौ स्योनौ दन्तौ सुमङ्गलौ|
(6,140।3च्) अन्यत्र वां घोरं तन्वः परैतु दन्तौ मा हिंसिष्टं पितरं मातरं च ||3||

(6,141।1अ) वायुर् एनाः समाकरत् त्वष्टा पोषाय ध्रियताम्|
(6,141।1च्) इन्द्र आभ्यो अधि ब्रवद् रुद्रो भूम्ने चिकित्सतु ||1||

(6,141।2अ) लोहितेन स्वधितिना मिथुनं कर्णयोः कृधि|
(6,141।2च्) अकर्ताम् अश्विना लक्ष्म तद् अस्तु प्रजया बहु ||2||

(6,141।3अ) यथा चक्रुर् देवासुरा यथा मनुष्या उत|
(6,141।3च्) एवा सहस्रपोषाय कृणुतं लक्ष्माश्विना ||3||

(6,142।1अ) उच् छ्रयस्व बहुर् भव स्वेन महसा यव|
(6,142।1च्) मृणीहि विश्वा पात्राणि मा त्वा दिव्याशनिर् वधीत् ||1||

(6,142।2अ) आशृण्वन्तं यवं देवं यत्र त्वाछावदामसि|
(6,142।2च्) तद् उच् छ्रयस्व द्यौर् इव समुद्र इवैध्य् अक्षितः ||2||

(6,142।3अ) अक्षितास् त उपसदो ‘क्षिताः सन्तु राशयः|
(6,142।3च्) पृणन्तो अक्षिताः सन्त्व् अत्तारः सन्त्व् अक्षिताः ||3||

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>