अथर्ववेद काण्ड 03

(3,1।1अ) अग्निर् नः शत्रून् प्रत्य् एतु विद्वान् प्रतिदहन्न् अभिशस्तिम् अरातिम्|
(3,1।1च्) स सेनां मोहयतु परेषां निर्हस्तांश् च कृणवज् जातवेदाः ||1||

(3,1।2अ) यूयम् उग्रा मरुत ईदृशे स्थाभि प्रेत मृणत सहध्वम्|
(3,1।2च्) अमीमृणन् वसवो नाथिता इमे अग्निर् ह्य् एषां दूतः प्रत्येतु विद्वान् ||2||

(3,1।3अ) अमित्रसेनां मघवन्न् अस्मान् छत्रूयतीम् अभि|
(3,1।3च्) युवं ताम् इन्द्र वृत्रहन्न् अग्निश् च दहतं प्रति ||3||

(3,1।4अ) प्रसूत इन्द्र प्रवता हरिभ्यां प्र ते वज्रः प्रमृणन्न् एतु शत्रून्|
(3,1।4च्) जहि प्रतीचो अनूचः पराचो विष्वक् सत्यं कृणुहि चित्तम् एषाम् ||4||

(3,1।5अ) इन्द्र सेनां मोहयामित्राणाम्|
(3,1।5च्) अग्नेर् वातस्य ध्राज्या तान् विषूचो वि नाशय ||5||

(3,1।6अ) इन्द्रः सेनां मोहयतु मरुतो घ्नन्त्व् ओजसा|
(3,1।6च्) चक्षूंस्य् अग्निर् आ दत्तां पुनर् एतु पराजिता ||6||

(3,2।1अ) अग्निर् नो दूतः प्रत्येतु विद्वान् प्रतिदहन्न् अभिशस्तिम् अरातिम्|
(3,2।1च्) स चित्तानि मोहयतु परेषां निर्हस्तांश् च कृणवज् जातवेदाः ||1||

(3,2।2अ) अयम् अग्निर् अमूमुहद् यानि चित्तानि वो हृदि|
(3,2।2च्) वि वो धमत्व् ओकसः प्र वो धमतु सर्वतः ||2||

(3,2।3अ) इन्द्र चित्तानि मोहयन्न् अर्वाङ् आकूत्या चर|
(3,2।3च्) अग्नेर् वातस्य ध्राज्या तान् विषूचो वि नाशय ||3||

(3,2।4अ) व्य् आकूतय एषाम् इताथो चित्तानि मुह्यत|
(3,2।4च्) अथो यद् अद्यैषां हृदि तद् एषां परि निर् जहि ||4||

(3,2।5अ) अमीषां चित्तानि प्रतिमोहयन्ती गृहाणाङ्गान्य् अप्वे परेहि|
(3,2।5च्) अभि प्रेहि निर् दह हृत्सु शोकैर् ग्राह्यामित्रांस् तमसा विध्य शत्रून् ||5||

(3,2।6अ) असौ या सेना मरुतः परेषाम् अस्मान् अइत्य् अभ्य् ओजसा स्पर्धमाना|
(3,2।6च्) ताम् विध्यत तमसापव्रतेन यथैषाम् अन्यो अन्यं न जानात् ||6||

(3,3।1अ) अचिक्रदत् स्वपा इह भुवद् अग्ने व्य् अचस्व रोदसी उरूची|
(3,3।1च्) युञ्जन्तु त्वा मरुतो विश्ववेदस आमुं नय नमसा रातहव्यम् ||1||

(3,3।2अ) दूरे चित् सन्तम् अरुषास इन्द्रम् आ च्यावयन्तु सख्याय विप्रम्|
(3,3।2च्) यद् गायत्रीं बृहतीम् अर्कम् अस्मै सौत्रामण्या दधृषन्त देवाः ||2||

(3,3।3अ) अद्भ्यस् त्वा राज वरुणो ह्वयतु सोमस् त्वा ह्वयतु पर्वतेभ्यः|
(3,3।3च्) इन्द्रस् त्वा ह्वयतु विढ्भ्य आभ्यः श्येनो भूत्वा विश आ पतेमाः ||3|| {4}

(3,3।4अ) श्येनो हव्यं नयत्व् आ परस्माद् अन्यक्षेत्रे अपरुद्धं चरन्तम्|
(3,3।4च्) अश्विना पन्थां कृणुतां सुगं त इमं सजाता अभिसंविशध्वम् ||4|| {5}

(3,3।5अ) ह्वयन्तु त्वा प्रतिजनाः प्रति मित्रा अवृषत|
(3,3।5च्) इन्द्राग्नी विश्वे देवास् ते विशि क्षेमम् अदीधरन् ||5|| {6}

(3,3।6अ) यस् ते हवं विवदत् सजातो यश् च निष्ट्यः|
(3,3।6च्) अपाञ्चम् इन्द्र तं कृत्वाथेमम् इहाव गमय ||6|| {7}

(3,4।1अ) आ त्वा गन् राष्त्रं सह वर्चसोद् इहि प्राङ् विशां पतिर् एकराट् त्वं वि राज|
(3,4।1च्) सर्वास् त्वा राजन् प्रदिशो ह्वयन्तूपसद्यो नमस्यो भवेह ||1||

(3,4।2अ) त्वां विशो वृणतां राज्याय त्वाम् इमाः प्रदिशः पञ्च देवीः|
(3,4।2च्) वर्ष्मन् राष्ट्रस्य ककुदि श्रयस्व ततो न उग्रो वि भजा वसूनि ||2||

(3,4।3अ) अछ त्वा यन्तु हविनः सजाता अग्निर् दूतो अजिरः सं चरातै|
(3,4।3च्) जायाः पुत्राः सुमनसो भवन्तु बहुं बलिं प्रति पश्यासा उग्रः ||3||

(3,4।4अ) अश्विना त्वाग्रे मित्रावरुणोभा विश्वे देवा मरुतस् त्वा ह्वयन्तु|
(3,4।4च्) अधा मनो वसुदेयाय कृणुष्व ततो न उग्रो वि भजा वसूनि ||4||

(3,4।5अ) आ प्र द्रव परमस्याः परावतः शिवे ते द्यावापृथिवी उभे स्ताम्|
(3,4।5च्) तद् अयं राजा वरुणस् तथाह स त्वायम् अह्वत् स उपेदम् एहि ||5||

(3,4।6अ) इन्द्रेन्द्र मनुष्याः परेहि सं ह्य् अज्ञास्था वरुणैः संविदानः|
(3,4।6च्) स त्वायम् अह्वत् स्वे सधस्थे स देवान् यक्षत् स उ कल्पयद् विशः ||6||

(3,4।7अ) पथ्या रेवतीर् बहुधा विरूपाः सर्वाः संगत्य वरीयस् ते अक्रन्|
(3,4।7च्) तास् त्वा सर्वाः संविदाना ह्वयन्तु दशमीम् उग्रः सुमना वशेह ||7||

(3,5।1अ) आयम् अगन् पर्णमणिर् बली बलेन प्रमृणन्त् सपत्नान्|
(3,5।1च्) ओजो देवानां पय ओषधीनां वर्चसा मा जिन्वन्त्व् अप्रयावन् ||1||

(3,5।2अ) मयि क्षत्रं पर्णमणे मयि धारयताद् रयिम्|
(3,5।2च्) अहं राष्ट्रस्याभीवर्गे निजो भूयासम् उत्तमः ||2||

(3,5।3अ) यं निदधुर् वनस्पतौ गुह्यं देवाः प्रियं मणिम्|
(3,5।3च्) तम् अस्मभ्यं सहायुषा देवा ददतु भर्तवे ||3||

(3,5।4अ) सोमस्य पर्णः सह उग्रम् आगन्न् इन्द्रेण दत्तो वरुणेन शिष्टः|
(3,5।4च्) तं प्रियासं बहु रोचमानो दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ||4||

(3,5।5अ) आ मारुक्षत् पर्णमणिर् मह्या अरिष्टतातये|
(3,5।5च्) यथाहम् उत्तरो ‘सान्य् अर्यम्ण उत संविदः ||5||

(3,5।6अ) ये धीवानो रथकाराः कर्मारा ये मनीषिणः|
(3,5।6च्) उपस्तीन् पर्ण मह्यं त्वं सर्वान् कृण्व् अभितो जनान् ||6||

(3,5।7अ) ये राजानो राजकृतः सूता ग्रामण्यश् च ये|
(3,5।7च्) उपस्तीन् पर्ण मह्यं त्वं सर्वान् कृण्व् अभितो जनान् ||7||

(3,5।8अ) पर्णो ‘सि तनूपानः सयोनिर् वीरो वीरेण मया|
(3,5।8च्) संवत्सरस्य तेजसा तेन बध्नामि त्वा मणे ||8||

(3,6।1अ) पुमान् पुंसः परिजातो ‘श्वत्थः खदिराद् अधि|
(3,6।1च्) स हन्तु शत्रून् मामकान् यान् अहं द्वेष्मि ये च माम् ||1||

(3,6।2अ) तान् अश्वत्थ निः शृणीहि शत्रून् वैबाधदोधतः|
(3,6।2च्) इन्द्रेण वृत्रघ्ना मेदी मित्रेण वरुणेन च ||2||

(3,6।3अ) यथाश्वत्थ निरभनो ‘न्तर् महत्य् अर्णवे|
(3,6।3च्) एवा तान्त् सर्वान् निर् भङ्ग्धि यान् अहं द्वेष्मि ये च माम् ||3||

(3,6।4अ) यः सहमानश् चरसि सासहान इव ऋषभः|
(3,6।4च्) तेनाश्वत्थ त्वया वयं सपत्नान्त् सहिषीमहि||4||

(3,6।5अ) सिनात्व् एनान् निरृतिर् मृत्योः पाशैर् अमोक्यैः|
(3,6।5च्) अश्वत्थ शत्रून् मामकान् यान् अहं द्वेष्मि ये च माम् ||5||

(3,6।6अ) यथाश्वत्थ वानस्पत्यान् आरोहन् कृणुषे ‘धरान्|
(3,6।6च्) एवा मे शत्रोर् मूर्धानं विष्वग् भिन्द्धि सहस्व च ||6||

(3,6।7अ) ते ‘धराञ्चः प्र प्लवन्तां छिन्ना नौर् इव बन्धनात्|
(3,6।7च्) न वैबाधप्रणुत्तानां पुनर् अस्ति निवर्तनम् ||7||

(3,6।8अ) प्रैणान् नुदे मनसा प्र चित्तेनोत ब्रह्मणा|
(3,6।8च्) प्रैणान् वृक्षस्य शाखयाश्वत्थस्य नुदामहे ||8||

(3,7।1अ) हरिणस्य रघुष्यदो ‘धि शीर्षणि भेषजम्|
(3,7।1च्) स क्षेत्रियं विषाणया विषूचीनम् अनीनशत् ||1||

(3,7।2अ) अनु त्वा हरिणो वृषा पद्भिश् चतुर्भिर् अक्रमीत्|
(3,7।2च्) विषाणे वि ष्य गुष्पितं यद् अस्य क्षेत्रियं हृदि ||2||

(3,7।3अ) अदो यद् अवरोचते चतुष्पक्षम् इव छदिः|
(3,7।3च्) तेना ते सर्वं क्षेत्रियम् अङ्गेभ्यो नाशयामसि ||3||

(3,7।4अ) अमू ये दिवि सुभगे विचृतौ नाम तारके|
(3,7।4च्) वि क्षेत्रियस्य मुञ्चताम् अधमं पाशम् उत्तमम् ||4||

(3,7।5अ) आप इद् वा उ भेषजीर् आपो अमीवचातनीः|
(3,7।5च्) आपो विश्वस्य भेषजीस् तास् त्वा मुञ्चन्तु क्षेत्रियात् ||5||

(3,7।6अ) यद् आसुतेः क्रियमानायाः क्षेत्रियं त्वा व्यानशे|
(3,7।6च्) वेदाहं तस्य भेषजं क्षेत्रियं नाशयामि त्वत् ||6||

(3,7।7अ) अपवासे नक्षत्राणाम् अपवास उषसाम् उत|
(3,7।7च्) अपास्मत् सर्वं दुर्भूतम् अप क्षेत्रियम् उछतु ||7||

(3,8।1अ) आ यातु मित्र ऋतुभिः कल्पमानः संवेशयन् पृथिवीम् उस्रियाभिः|
(3,8।1च्) अथास्मभ्यम् वरुणो वायुर् अग्निर् बृहद् राष्ट्रं संवेश्यम् दधातु ||1||

(3,8।2अ) धाता रातिः सवितेदं जुशन्ताम् इन्द्रस् त्वष्टा प्रति हर्यन्तु मे वचः|
(3,8।2च्) हुवे देवीम् अदितिं शूरपुत्रां सजातानां मध्यमेष्ठा यथासानि ||2||

(3,8।3अ) हुवे सोमं सवितारं नमोभिर् विश्वान् आदित्यां अहम् उत्तरत्वे|
(3,8।3च्) अयम् अग्निर् दीदायद् दीर्घम् एव सजातैर् इद्धो ‘प्रतिब्रुवद्भिः ||3||

(3,8।4अ) इहेद् असाथ न परो गमाथेर्यो गोपाः पुष्टपतिर् व आजत्|
(3,8।4च्) अस्मै कामायोप कामिनीर् विश्वे वो देवा उपसंयन्तु ||4||

(3,8।5अ) सं वो मनांसि सं व्रता सम् आकूतीर् नमामसि|
(3,8।5च्) अमी ये विव्रता स्थन तान् वः सं नमयामसि ||5||

(3,8।6अ) अहं गृभ्णामि मनसा मनांसि मम चित्तम् अनु चित्तेभिर् एत|
(3,8।6च्) मम वशेषु हृदयानि वः कृणोमि मम यातम् अनुवर्त्मान एत ||6||

(3,9।1अ) कर्शफस्य विशफस्य द्यौः पिता पृथिवी माता|
(3,9।1च्) यथाभिचक्र देवास् तथाप कृणुता पुनः ||1||

(3,9।2अ) अश्रेष्माणो अधारयन् तथा तन् मनुना कृतम्|
(3,9।2च्) कृणोमि वध्रि विष्कन्धं मुष्काबर्हो गवाम् इव ||2||

(3,9।3अ) पिशङ्गे सूत्रे खृगलं तद् आ बध्नन्ति वेधसः|
(3,9।3च्) श्रवस्युं शुष्मं काबवं वध्रिं कृण्वन्तु बन्धुरः ||3||

(3,9।4अ) येना श्रवस्यवश् चरथ देवा इवासुरमायया|
(3,9।4च्) शुनां कपिर् इव दूषणो बन्धुरा काबवस्य च ||4||

(3,9।5अ) दुष्ट्यै हि त्वा भत्स्यामि दूषयिष्यामि काबवम्|
(3,9।5च्) उद् आशवो रथा इव शपथेभिः सरिष्यथ ||5||

(3,9।6अ) एकशतं विष्कन्धानि विष्ठिता पृथिवीम् अनु|
(3,9।6च्) तेषां त्वाम् अग्रे उज् जहरुर् मणिं विष्कन्धदूषणम् ||6||

(3,10।1अ) प्रथमा ह व्य् उवास सा धेनुर् अभवद् यमे|
(3,10।1च्) सा नः पयस्वती दुहाम् उत्तरामुत्तराम् समाम् ||1||

(3,10।2अ) यां देवाः प्रतिनन्दन्ति रात्रिम् धेनुम् उपायतीम्|
(3,10।2च्) संवत्सरस्य या पत्नी सा नो अस्तु सुमङ्गली ||2||

(3,10।3अ) संवत्सरस्य प्रतिमां यां त्वा रात्र्य् उपास्महे|
(3,10।3च्) सा न आयुष्मतीं प्रजां रायस् पोषेण सं सृज ||3||

(3,10।4अ) इयम् एव सा या प्रथमा व्यौछद् आस्व् इतरासु चरति प्रविष्टा|
(3,10।4च्) महान्तो अस्यां महिमानो अन्तर् वधूर् जिगाय नवगज् जनित्री ||4||

(3,10।5अ) वानस्पत्या ग्रावाणो घोषम् अक्रत हविष् कृण्वन्तः परिवत्सरीणम्|
(3,10।5च्) एकाष्टके सुप्रजसः सुवीरा वयं स्याम पतयो रयीणाम् ||5||

(3,10।6अ) इढायास् पदं घृतवत् सरीसृपं जातवेदः प्रति हव्या गृभाय|
(3,10।6च्) ये ग्राम्याः पशवो विश्वरूपास् तेषां सप्तानां मयि रन्तिर् अस्तु ||6||

(3,10।7अ) आ मा पुष्टे च पोषे च रात्रि देवानां सुमतौ स्याम|
(3,10।7च्) पूर्णा दर्वे परा पत सुपूर्णा पुनर् आ पत|
(3,10।7ए) सर्वान् यज्ञान्त् संभुञ्जतीषम् ऊर्जं न आ भर ||7||

(3,10।8अ) आयम् अगन्त् संवत्सरः पतिर् एकाष्टके तव|
(3,10।8च्) सा न आयुष्मतीं प्रजां रायस् पोषेण सं सृज ||8||

(3,10।9अ) ऋतून् यज ऋतुपतीन् आर्तवान् उत हायनान्|
(3,10।9च्) समाः संवत्सरान् मासान् भूतस्य पतये यजे ||9||

(3,10।10अ) ऋतुभ्यष् ट्वार्तवेभ्यो माद्भ्यः संवत्सरेभ्यः|
(3,10।10च्) धात्रे विधात्रे समृधे भूतस्य पतये यजे ||10||

(3,10।11अ) इढया जुह्वतो वयं देवान् घृतवता यजे|
(3,10।11च्) गृहान् अलुभ्यतो वयं सं विशेमोप गोमतः ||11||

(3,10।12अ) एकाष्टका तपसा तप्यमाना जजान गर्भं महिमानम् इन्द्रम्|
(3,10।12च्) तेन देवा व्य् असहन्त शत्रून् हन्ता दस्यूनाम् अभवच् छचीपतिः ||12||

(3,10।13अ) इन्द्रपुत्रे सोमपुत्रे दुहितासि प्रजापतेः|
(3,10।13च्) कामान् अस्माकं पूरय प्रति गृह्णाहि नो हविः ||13||

(3,11।1अ) मुञ्चामि त्वा हविषा जीवनाय कम् अज्ञातयक्ष्माद् उत राजयक्ष्मात्|
(3,11।1च्) ग्राहिर् जग्राह यद्य् एतद् एनं तस्या इन्द्राग्नी प्र मुमुक्तम् एनम् ||1||

(3,11।2अ) यदि क्षितायुर् यदि वा परेतो यदि मृत्योर् अन्तिकं एव|
(3,11।2च्) तम् आ हरामि निरृतेर् उपस्थाद् अस्पार्शम् एनं शतशारदाय ||2||

(3,11।3अ) सहस्राक्षेण शतवीर्येण शतायुषा हविषाहार्षम् एनम्|
(3,11।3च्) इन्द्रो यथैनं शरदो नयात्य् अति विश्वस्य दुरितस्य पारम् ||3||

(3,11।4अ) शतं जीव शरदो वर्धमानः शतं हेमन्तान् छतम् उ वसन्तान्|
(3,11।4च्) शतं ते इन्द्रो अग्निः सविता बृहस्पतिः शतायुषा हविषाहार्षम् एनम् ||4||

(3,11।5अ) प्र विशतं प्राणापानाव् अनढ्वाहाव् इव व्रजम्|
(3,11।5च्) व्य् अन्ये यन्तु मृत्यवो यान् आहुर् इतरान् छतम् ||5||

(3,11।6अ) इहैव स्तं प्राणापानौ माप गातम् इतो युवम्|
(3,11।6च्) शरीरम् अस्याङ्गानि जरसे वहतं पुनः ||6||

(3,11।7अ) जरायै त्वा परि ददामि जरायै नि धुवामि त्वा|
(3,11।7च्) जरा त्वा भद्रा नेष्ट व्य् अन्ये यन्तु मृत्यवो यान् आहुर् इतरान् छतम् ||7||

(3,11।8अ) अभि त्वा जरिमाहित गाम् उक्षणम् इव रज्ज्वा|
(3,11।8च्) यस् त्वा मृत्युर् अभ्यधत्त जायमानं सुपाशया|
(3,11।8ए) तं ते सत्यस्य हस्ताभ्याम् उद् अमुञ्चद् बृहस्पतिः ||8||

(3,12।1अ) इहैव ध्रुवां नि मिनोमि शालां क्षेमे तिष्ठाति घृतम् उक्षमाणा|
(3,12।1च्) तां त्वा शाले सर्ववीराः सुवीरा अरिष्टवीरा उप सं चरेम ||1||

(3,12।2अ) इहैव ध्रुवा प्रति तिष्ठ शाले ‘श्वावती गोमती सूनृतावती|
(3,12।2च्) ऊर्जस्वती घृतवती पयस्वत्य् उच् छ्रयस्व महते सौभगाय ||2||

(3,12।3अ) धरुण्य् असि शाले बृहछन्दाः पूतिधान्या|
(3,12।3च्) आ त्वा वत्सो गमेद् आ कुमार आ धेनवः सायम् आस्पन्दमानाः ||3||

(3,12।4अ) इमां शालां सविता वायुर् इन्द्रो बृहस्पतिर् नि मिनोतु प्रजानन्|
(3,12।4च्) उक्षन्तूद्ना मरुतो घृतेन भगो नो राजा नि कृषिं तनोतु ||4||

(3,12।5अ) मानस्य पत्नि शरणा स्योना देवी देवेभिर् निमितास्य् अग्रे|
(3,12।5च्) तृणं वसाना सुमना असस् त्वम् अथास्मभ्यं सहवीरं रयिं दाः ||5||

(3,12।6अ) ऋतेन स्थूणाम् अधि रोह वंशोग्रो विराजन्न् अप वृङ्क्ष्व शत्रून्|
(3,12।6च्) मा ते रिषन्न् उपसत्तारो गृहाणां शाले शतं जीवेम शरदः सर्ववीराः ||6||

(3,12।7अ) एमां कुमारस् तरुण आ वत्सो जगता सह|
(3,12।7च्) एमाम् परिस्रुतः कुम्भ आ दध्नः कलशैर् अगुः ||7||

(3,12।8अ) पूर्णं नारि प्र भर कुम्भम् एतं घृतस्य धाराम् अमृतेन संभृताम्|
(3,12।8च्) इमां पातॄन् अमृतेन सम् अङ्ग्धीष्टापूर्तम् अभि रक्षात्य् एनाम् ||8||

(3,12।9अ) इमा आपः प्र भराम्य् अयक्ष्मा यक्ष्मनाशनीः|
(3,12।9च्) गृहान् उप प्र सीदाम्य् अमृतेन सहाग्निना ||9||

(3,13।1अ) यद् अदः संप्रयतीर् अहाव् अनदता हते|
(3,13।1च्) तस्माद् आ नद्यो नाम स्थ ता वो नामानि सिन्धवः ||1||

(3,13।2अ) यत् प्रेषिता वरुणेनाच् छीभम् समवल्गत|
(3,13।2च्) तद् आप्नोद् इन्द्रो वो यतीस् तस्माद् आपो अनु ष्ठन ||2||

(3,13।3अ) अपकामं स्यन्दमाना अवीवरत वो हि कम्|
(3,13।3च्) इन्द्रो वः शक्तिभिर् देवीस् तस्माद् वार् नाम वो हितम् ||3||

(3,13।4अ) एकः वो देवो ‘प्य् अतिष्ठत् स्यन्दमाना यथावशम्|
(3,13।4च्) उद् आनिषुर् महीर् इति तस्माद् उदकम् उच्यते ||4||

(3,13।5अ) आपो भद्रा घृतम् इद् आप आसन्न् अग्नीषोमौ बिभ्रत्य् आप इत् ताः|
(3,13।5च्) तीव्रो रसो मधुपृचाम् अरंगम आ मा प्राणेन सह वर्चसा गमेत् ||5||

(3,13।6अ) आद् इत् पश्याम्य् उत वा शृणोम्य् आ मा घोषो गछति वाङ् मासाम्|
(3,13।6च्) मन्ये भेजानो अमृतस्य तर्हि हिरण्यवर्णा अतृपं यदा वः ||6||

(3,13।7अ) इदं व आपो हृदयम् अयं वत्स ऋतावरीः|
(3,13।7च्) इहेत्थम् एत शक्वरीर् यत्रेदं वेशयामि वः ||7||

(3,14।1अ) सं वो गोष्ठेन सुषदा सं रय्या सं सुभूत्या|
(3,14।1च्) अहर्जातस्य यन् नाम तेना वः सं सृजामसि ||1||

(3,14।2अ) सं वः सृजत्व् अर्यमा सं पूषा सं बृहस्पतिः|
(3,14।2च्) सम् इन्द्रो यो धनंजयो मयि पुष्यत यद् वसु ||2||

(3,14।3अ) संजग्माना अबिभ्युषीर् अस्मिन् गोष्ठे करीषिणीः|
(3,14।3च्) बिभ्रतीः सोम्यं मध्व् अनमीवा उपेतन ||3||

(3,14।4अ) इहैव गाव एतनेहो शकेव पुष्यत|
(3,14।4च्) इहैवोत प्र जायध्वं मयि संज्ञानम् अस्तु वः ||4||

(3,14।5अ) शिवो वो गोष्ठो भवतु शारिशाकेव पुष्यत|
(3,14।5च्) इहैवोत प्र जायध्वं मया वः सं सृजामसि ||5||

(3,14।6अ) मया गावो गोपतिना सचध्वम् अयं वो गोष्ठ इह पोषयिष्णुः|
(3,14।6च्) रायस् पोषेण बहुला भवन्तीर् जीवा जीवन्तीर् उप वः सदेम ||6||

(3,15।1अ) इन्द्रम् अहं वणिजं चोदयामि स न अइतु पुरएता नो अस्तु|
(3,15।1च्) नुदन्न् अरातिं परिपन्थिनं मृगं स ईशानो धनदा अस्तु मह्यम् ||1||

(3,15।2अ) ये पन्थानो बहवो देवयाना अन्तरा द्यावापृथिवी संचरन्ति|
(3,15।2च्) ते मा जुषन्तां पयसा घृतेन यथा क्रीत्वा धनम् आहराणि ||2||

(3,15।3अ) इध्मेनाग्न इछमानो घृतेन जुहोमि हव्यं तरसे बलाय|
(3,15।3च्) यावद् ईशे ब्रह्मणा वन्दमान इमां धियं शतसेयाय देवीम् ||3||

(3,15।4अ) इमाम् अग्ने शरणिं मीमृषो नो यम् अध्वानम् अगाम दूरम्|
(3,15।4च्) शुनं नो अस्तु प्रपणो विक्रयश् च प्रतिपणः फलिनं मा कृणोतु |
(3,15।4ए) इदं हव्यं संविदानौ जुषेथां शुनं नो अस्तु चरितम् उत्थितं च ||4||

(3,15।5अ) येन धनेन प्रपणं चरामि धनेन देवा धनम् इछमानः|
(3,15।5च्) तन् मे भूयो भवतु मा कनीयो ‘ग्ने सातघ्नो देवान् हविषा नि षेध ||5||

(3,15।6अ) येन धनेन प्रपणं चरामि धनेन देवा धनम् इछमानः|
(3,15।6च्) तस्मिन् म इन्द्रो रुचिम् आ दधातु प्रजापतिः सविता सोमो अग्निः ||6||

(3,15।7अ) उप त्वा नमसा वयं होतर् वैश्वानर स्तुमः|
(3,15।7च्) स नः प्रजास्व् आत्मसु गोषु प्राणेषु जागृहि ||7||

(3,15।8अ) विश्वाहा ते सदम् इद् भरेमाश्वायेव तिष्ठते जातवेदः|
(3,15।8च्) रायस् पोषेण सम् इषा मदन्तो मा ते अग्ने प्रतिवेशा रिषाम ||8||

(3,16।1अ) प्रातर् अग्निं प्रातर् इन्द्रम् हवामहे प्रातर् मित्रावरुणा प्रातर् अश्विना|
(3,16।1च्) प्रातर् भगं पूषणं ब्रह्मणस् पतिं प्रातः सोमम् उत रुद्रं हवामहे ||1||

(3,16।2अ) प्रातर्जितं भगम् उग्रम् हवामहे वयं पुत्रम् अदितेर् यो विधर्ता|
(3,16।2च्) आध्रश् चिद् यं मन्यमानस् तुरश् चिद् राजा चिद् यं भगं भक्षीत्य् आह ||2||

(3,16।3अ) भग प्रणेतर् भग सत्यराधो भगेमां धियम् उद् अवा ददन् नः|
(3,16।3च्) भग प्र णो जनय गोभिर् अश्वैर् भग प्र नृभिर् नृवन्तः स्याम ||3||

(3,16।4अ) उतेदानीं भगवन्तः स्यामोत प्रपित्व उत मध्ये अह्नाम्|
(3,16।4च्) उतोदितौ मघवन्त् सूर्यस्य वयं देवानां सुमतौ स्याम ||4||

(3,16।5अ) भग एव भगवां अस्तु देवस् तेना वयं भगवन्तः स्याम|
(3,16।5च्) तं त्वा भग सर्व इज् जोहवीमि स नो भग पुरएता भवेह ||5||

(3,16।6अ) सम् अध्वरायोषसो नमन्त दधिक्रावेव शुचये पदाय|
(3,16।6च्) अर्वाचीनं वसुविदं भगं मे रथम् इवाश्वा वाजिन आ वहन्तु ||6||

(3,16।7अ) अश्वावतीर् गोमतीर् न उषासो वीरवतीः सदम् उछन्तु भद्राः|
(3,16।7च्) घृतं दुहाना विश्वतः प्रपीता यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ||7||

(3,17।1अ) सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक्|
(3,17।1च्) धीरा देवेषु सुम्नयौ ||1||

(3,17।2अ) युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम्|
(3,17।2च्) विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत् सृण्यः पक्वम् आ यवन् ||2||

(3,17।3अ) लाङ्गलं पवीरवत् सुशीमं सोमसत्सरु|
(3,17।3च्) उद् इद् वपतु गाम् अविं प्रस्थावद् रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ||3||

(3,17।4अ) इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु|
(3,17।4च्) सा नः पयस्वती दुहाम् उत्तरामुत्तरां समाम् ||4||

(3,17।5अ) शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान्|
(3,17।5च्) शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तम् अस्मै ||5||

(3,17।6अ) शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम्|
(3,17।6च्) शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनम् अष्ट्राम् उद् इङ्गय ||6||

(3,17।7अ) शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम्|
(3,17।7च्) यद् दिवि चक्रथुः पयस् तेनेमाम् उप सिञ्चतम् ||7||

(3,17।8अ) सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव|
(3,17।8च्) यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ||8||

(3,17।9अ) घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर् देवैर् अनुमता मरुद्भिः|
(3,17।9च्) सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत् पिन्वमाना ||9||

(3,18।1अ) इमां खनाम्य् ओषधिं वीरुधां बलवत्तमाम्|
(3,18।1च्) यया सपत्नीं बाधते यया संविन्दते पतिम् ||1||

(3,18।2अ) उत्तानपर्णे सुभगे देवजूते सहस्वति|
(3,18।2च्) सपत्नीं मे परा णुद पतिं मे केवलं कृधि ||2||

(3,18।3अ) नहि ते नाम जग्राह नो अस्मिन् रमसे पतौ|
(3,18।3च्) पराम् एव परावतं सपत्नीं गमयामसि ||3||

(3,18।4अ) उत्तराहम् उत्तर उत्तरेद् उत्तराभ्यः|
(3,18।4च्) अधः सपत्नी या ममाधरा साधराभ्यः ||4||

(3,18।5अ) अहम् अस्मि सहमानाथो त्वम् असि सासहिः|
(3,18।5च्) उभे सहस्वती भूत्वा सपत्नीं मे सहावहै ||5||

(3,18।6अ) अभि ते ‘धां सहमानाम् उप ते ‘धां सहीयसीम्|
(3,18।6च्) माम् अनु प्र ते मनो वत्सं गौर् इव धावतु पथा वार् इव धावतु ||6||

(3,19।1अ) संशितं म इदं ब्रह्म संशितं वीर्यं बलम्|
(3,19।1च्) संशितं क्षत्रम् अजरम् अस्तु जिष्णुर् येषाम् अस्मि पुरोहितः ||1||

(3,19।2अ) सम् अहम् एषां राष्ट्रं स्यामि सम् ओजो वीर्यं बलम्|
(3,19।2च्) वृश्चामि शत्रूणां बाहून् अनेन हविषा अहम् ||2||

(3,19।3अ) नीचैः पद्यन्ताम् अधरे भवन्तु ये नः सूरिं मघवानं पृतन्यान्|
(3,19।3च्) क्षिणामि ब्रह्मणामित्रान् उन् नयामि स्वान् अहम् ||3||

(3,19।4अ) तीक्ष्णीयांसः परशोर् अग्नेस् तीक्ष्णतरा उत|
(3,19।4च्) इन्द्रस्य वज्रात् तीक्ष्णीयांसो येषाम् अस्मि पुरोहितः ||4||

(3,19।5अ) एषाम् अहम् आयुधा सं स्याम्य् एषां राष्ट्रं सुवीरं वर्धयामि|
(3,19।5च्) एषाम् क्षत्रम् अजरम् अस्तु जिष्ण्व् एषां चित्तं विश्वे ‘वन्तु देवाः ||5||

(3,19।6अ) उद् धर्षन्तां मघवन् वाजिनान्य् उद् वीराणां जयताम् एतु घोषः|
(3,19।6च्) पृथग् घोषा उलुलयः केतुमन्त उद् ईरताम्|
(3,19।6ए) देवा इन्द्रज्येष्ठा मरुतो यन्तु सेनया ||6||

(3,19।7अ) प्रेता जयता नर उग्रा वः सन्तु बाहवः|
(3,19।7च्) तीक्ष्णेषवो ‘बलधन्वनो हतोग्रायुधा अबलान् उग्रबाहवः ||7||

(3,19।8अ) अवसृष्टा परा पत शरव्ये ब्रह्मसंशिते|
(3,19।8च्) जय अमित्रान् प्र पद्यस्व जह्य् एषां वरंवरं मामीषां मोचि कश् चन ||8||

(3,20।1अ) अयं ते योनिर् ऋत्वियो यतो जातो अरोचथाः|
(3,20।1च्) तं जानन्न् अग्न आ रोहाधा नो वर्धय रयिम् ||1||

(3,20।2अ) अग्ने अछा वदेह नः प्रत्यङ् नः सुमना भव|
(3,20।2च्) प्र णो यछ विशां पते धनदा असि नस् त्वम् ||2||

(3,20।3अ) प्र णो यछत्व् अर्यमा प्र भगः प्र बृहस्पतिः|
(3,20।3च्) प्र देवीः प्रोत सूनृता रयिं देवी दधातु मे ||3||

(3,20।4अ) सोमं राजानम् अवसे ‘ग्निं गीर्भिर् हवामहे|
(3,20।4च्) आदित्यम् विष्णुम् सूर्यं ब्रह्माणं च बृहस्पतिम् ||4||

(3,20।5अ) त्वं नो अग्ने अग्निभिर् ब्रह्म यज्ञं वर्धय|
(3,20।5च्) त्वं नो देव दातवे रयिं दानाय चोदय ||5||

(3,20।6अ) इन्द्रवायू उभाव् इह सुहवेह हवामहे|
(3,20।6च्) यथा नः सर्व इज् जनः संगत्यां सुमना असद् दानकामश् च नो भुवत् ||6||

(3,20।7अ) अर्यमणं बृहस्पतिम् इन्द्रं दानाय चोदय|
(3,20।7च्) वातं विष्णुं सरस्वतीं सवितारं च वाजिनम् ||7||

(3,20।8अ) वाजस्य नु प्रसवे सं बभूविमेमा च विश्वा भुवनानि अन्तः|
(3,20।8च्) उतादित्सन्तं दापयतु प्रजानन् रयिं च नः सर्ववीरं नि यछ ||8||

(3,20।9अ) दुह्राम् मे पञ्च प्रदिषो दुह्राम् उर्वीर् यथाबलम्|
(3,20।9च्) प्रापेयं सर्वा आकूतीर् मनसा हृदयेन च ||9||

(3,20।10अ) गोसनिं वाचम् उदेयं वर्चसा माभ्युदिहि|
(3,20।10च्) आ रुन्धां सर्वतो वायुस् त्वष्टा पोषं दधातु मे ||10||

(3,21।1अ) ये अग्नयो अप्स्व् अन्तर् ये वृत्रे ये पुरुषे ये अश्मसु|
(3,21।1च्) य आविवेशोषधीर् यो वनस्पतींस् तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||1||

(3,21।2अ) यः सोमे अन्तर् यो गोष्व् अन्तर् य आविष्टो वयःसु यो मृगेषु|
(3,21।2च्) य आविवेश द्विपदो यस् चतुष्पदस् तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||2||

(3,21।3अ) य इन्द्रेण सरथं याति देवो वैश्वानर उत विश्वदाव्यः|
(3,21।3च्) यं जोहवीमि पृतनासु सासहिं तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||3||

(3,21।4अ) यो देवो विश्वाद् यम् उ कामम् आहुर् यं दातारं प्रतिगृह्णन्तम् आहुः|
(3,21।4च्) यो धीरः शक्रः परिभूर् अदाभ्यस् तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||4||

(3,21।5अ) यं त्वा होतारं मनसाभि संविदुस् त्रयोदश भौवनाः पञ्च मानवाः|
(3,21।5च्) वर्चोधसे यशसे सूनृतावते तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||5||

(3,21।6अ) उक्षान्नाय वशान्नाय सोमपृष्ठाय वेधसे|
(3,21।6च्) वैश्वानरज्येष्ठेभ्यस् तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||6||

(3,21।7अ) दिवं पृथिवीम् अन्व् अन्तरिक्षम् ये विद्युतम् अनुसंचरन्ति|
(3,21।7च्) ये दिक्ष्व् अन्तर् ये वाते अन्तस् तेभ्यो अग्निभ्यो हुतम् अस्त्व् एतत् ||7||

(3,21।8अ) हिरण्यपाणिं सवितारम् इन्द्रं बृहस्पतिं वरुणं मित्रम् अग्निम्|
(3,21।8च्) विश्वान् देवान् अङ्गिरसो हवामहे इमं क्रव्यादं शमयन्त्व् अग्निम् ||8||

(3,21।9अ) शान्तो अग्निः क्रव्याच् छान्तः पुरुषरेषणः|
(3,21।9च्) अथो यो विश्वदाव्यस् तं क्रव्यादम् अशीशमम् ||9||

(3,21।10अ) ये पर्वताः सोमपृष्ठा आप उत्तानशीवरीः|
(3,21।10च्) वातः पर्जन्य आद् अग्निस् ते क्रव्यादम् अशीशमन् ||10||

(3,22।1अ) हस्तिवर्चसं प्रथतां बृहद् यशो अदित्या यत् तन्वः संबभूव|
(3,22।1च्) तत् सर्वे सम् अदुर् मह्यम् एतद् विश्वे देवा अदितिः सजोषाः ||1||

(3,22।2अ) मित्रश् च वरुणश् चेन्द्रो रुद्रश् च चेततु|
(3,22।2च्) देवासो विश्वधायसस् ते माञ्जन्तु वर्चसा ||2||

(3,22।3अ) येन हस्ती वर्चसा संबभूव येन राजा मनुष्येस्व् अप्स्व् अन्तः|
(3,22।3च्) येन देवा देवताम् अग्र आयन् तेन माम् अद्य वर्चसाग्ने वर्चस्विनं कृणु ||3||

(3,22।4अ) यत् ते वर्चो जातवेदो बृहद् भवत्य् आहुतेः|
(3,22।4च्) यावत् सूर्यस्य वर्च आसुरस्य च हस्तिनः|
(3,22।4ए) तावन् मे अश्विना वर्च आ धत्तां पुष्करस्रजा ||4||

(3,22।5अ) यावच् चतस्रः प्रदिशश् चक्षुर् यावत् समश्नुते|
(3,22।5च्) तावत् समैत्व् इन्द्रियं मयि तद् धस्तिवर्चसम् ||5||

(3,22।6अ) हस्ती मृगाणां सुषदाम् अतिष्ठावान् बभूव हि|
(3,22।6च्) तस्य भगेन वर्चसाभि षिञ्चामि माम् अहम् ||6||

(3,23।1अ) येन वेहद् बभूविथ नाशयामसि तत् त्वत्|
(3,23।1च्) इदं तद् अन्यत्र त्वद् अप दूरे नि दध्मसि ||1||

(3,23।2अ) आ ते योनिं गर्भ एतु पुमान् बाण इवेषुधिम्|
(3,23।2च्) आ वीरो ‘त्र जायतां पुत्रस् ते दशमास्यः ||2||

(3,23।3अ) पुमांसं पुत्रं जनय तं पुमान् अनु जायताम्|
(3,23।3च्) भवासि पुत्राणां माता जातानां जनयाश् च यान् ||3||

(3,23।4अ) यानि बद्राणि बीजान्य् ऋषभा जनयन्ति च|
(3,23।4च्) तैस् त्वं पुत्रं विन्दस्व सा प्रसूर् धेनुका भव ||4||

(3,23।5अ) कृणोमि ते प्राजापत्यम् आ योनिं गर्भ एतु ते|
(3,23।5च्) विन्दस्व त्वं पुत्रं नारि यस् तुभ्यं शम् असच् छम् उ तस्मै त्वम् भव ||5||

(3,23।6अ) यासाम् द्यौः पिता पृथिवी माता समुद्रो मूलं वीरुधां बभूव|
(3,23।6च्) तास् त्वा पुत्रविद्याय दैवीः प्रावन्त्व् ओषधयः ||6||

(3,24।1अ) पयस्वतीर् ओषधयः पयस्वन् मामकं वचः|
(3,24।1च्) अथो पयस्वतीनाम् आ भरे ‘हं सहस्रशः ||1||

(3,24।2अ) वेदाहं पयस्वन्तं चकार धान्यम् बहु|
(3,24।2च्) संभृत्वा नाम यो देवस् तं वयं हवामहे योयो अयज्वनो गृहे ||2||

(3,24।3अ) इमा याः पञ्च प्रदिशो मानवीः पञ्च कृष्टयः|
(3,24।3च्) वृष्टे शापं नदीर् इवेह स्फातिं समावहान् ||3||

(3,24।4अ) उद् उत्सं शतधारं सहस्रधारम् अक्षितम्|
(3,24।4च्) एवास्माकेदं धान्यं सहस्रधारम् अक्षितम् ||4||

(3,24।5अ) शतहस्त समाहर सहस्रहस्त सं किर|
(3,24।5च्) कृतस्य कार्यस्य चेह स्फातिं समावह ||5||

(3,24।6अ) तिस्रो मात्रा गन्धर्वाणां चतस्रो गृहपत्न्याः|
(3,24।6च्) तासां या स्फातिमत्तमा तया त्वाभि मृशामसि ||6||

(3,24।7अ) उपोहश् च समूहश् च क्षत्तारौ ते प्रजापते|
(3,24।7च्) ताव् इहा वहतां स्फातिं बहुं भूमानम् अक्षितम् ||7||

(3,25।1अ) उत्तुदस् त्वोत् तुदतु मा धृथाः शयने स्वे|
(3,25।1च्) इषुः कामस्य या भीमा तया विध्यामि त्वा हृदि ||1||

(3,25।2अ) आधीपर्णां कामशल्याम् इषुं संकल्पकुल्मलाम्|
(3,25।2च्) तां सुसंनतां कृत्वा कामो विध्यतु त्वा हृदि ||2||

(3,25।3अ) या प्लीहानं शोषयति कामस्येषुः सुसंनता|
(3,25।3च्) प्राचीनपक्षा व्योषा तया विध्यामि त्वा हृदि ||3||

(3,25।4अ) शुचा विद्धा व्योषया शुष्कास्याभि सर्प मा|
(3,25।4च्) मृदुर् निमन्युः केवली प्रियवादिन्य् अनुव्रता ||4||

(3,25।5अ) आजामि त्वाजन्या परि मातुर् अथो पितुः|
(3,25।5च्) यथा मम क्रताव् असो मम चित्तम् उपायसि ||5||

(3,25।6अ) व्य् अस्यै मित्रावरुणौ हृदश् चित्तान्य् अस्यतम्|
(3,25।6च्) अथैनाम् अक्रतुं कृत्वा ममैव कृणुतं वशे ||6||

(3,26।1अ) ये ‘स्यां स्थ प्राच्यां दिशि हेतयो नाम देवास् तेषां वो अग्निर् इषवः|
(3,26।1च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||1||

(3,26।2अ) ये ‘स्यां स्थ दक्षिणायां दिश्य् अविष्यवो नाम देवास् तेषां वः काम इषवः|
(3,26।2च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||2||

(3,26।3अ) ये ‘स्यां स्थ प्रतीच्यां दिशि वैराजा नाम देवास् तेषां व आप इषवः|
(3,26।3च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||3||

(3,26।4अ) ये ‘स्यां स्थोदीच्यां दिशि प्रविध्यन्तो नाम देवास् तेषां वो वात इषवः|
(3,26।4च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||4||

(3,26।5अ) ये ‘स्यां स्थ ध्रुवायां दिशि निलिम्पा नाम देवास् तेषां व ओषधीर् इषवः|
(3,26।5च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||5||

(3,26।6अ) ये ‘स्यां स्थोर्ध्वायां दिश्य् अवस्वन्तो नाम देवास् तेषां वो बृहस्पतिर् इषवः|
(3,26।6च्) ते नो मृढत ते नो ‘धि ब्रूत तेभ्यो वो नमस् तेभ्यो वः स्वाहा ||6||

(3,27।1अ) प्राची दिग् अग्निर् अधिपतिर् असितो रक्षितादित्या इषवः|
(3,27।1च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।1ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||1||

(3,27।2अ) दक्षिणा दिग् इन्द्रो ‘धिपतिस् तिरश्चिराजी रक्षिता पितर इषवः|
(3,27।2च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।2ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||2||

(3,27।3अ) प्रतीची दिग् वरुणो ‘धिपतिः पृदाकू रक्षितान्नम् इषवः|
(3,27।3च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।3ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||3||

(3,27।4अ) उदीची दिक् सोमो ‘धिपतिः स्वजो रक्षिताशनिर् इषवः|
(3,27।4च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।4ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||4||

(3,27।5अ) ध्रुवा दिग् विष्णुर् अधिपतिः कल्माषग्रीवो रक्षिता वीरुध इषवः|
(3,27।5च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।5ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयम् द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||5||

(3,27।6अ) ऊर्ध्वा दिग् बृहस्पतिर् अधिपतिः श्वित्रो रक्षिता वर्षम् इषवः|
(3,27।6च्) तेभ्यो नमो ‘धिपतिभ्यो नमो रक्षितृभ्यो नम इषुभ्यो नम एभ्यो अस्तु|
(3,27।6ए) यो ‘स्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मस् तं वो जम्भे दध्मः ||6||

(3,28।1अ) एकैकयैषा सृष्ट्या सं बभूव यत्र गा असृजन्त भूतकृतो विश्वरूपाः|
(3,28।1च्) यत्र विजायते यमिन्य् अपर्तुः सा पशून् क्षिणाति रिफती रुशती ||1||

(3,28।2अ) एषा पशून्त् सं क्षिणाति क्रव्याद् भूत्वा व्यद्वरी|
(3,28।2च्) उतैनां ब्रह्मणे दद्यात् तथा स्योना शिवा स्यात् ||2||

(3,28।3अ) शिवा भव पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यः शिवा|
(3,28।3च्) शिवास्मै सर्वस्मै क्षेत्राय शिवा न इहैधि ||3||

(3,28।4अ) इह पुष्टिर् इह रस इह सहस्रसातमा भव|
(3,28।4च्) पशून् यमिनि पोषय ||4||

(3,28।5अ) यत्रा सुहार्दः सुकृतो मदन्ति विहाय रोगं तन्वः स्वायाः|
(3,28।5च्) तं लोकं यमिन्य् अभिसंबभूव सा नो मा हिंसीत् पुरुषान् पशूंश् च ||5||

(3,28।6अ) यत्रा सुहार्दां सुकृताम् अग्निहोत्रहुताम् यत्र लोकः|
(3,28।6च्) तं लोकं यमिन्य् अभिसंबभूव सा नो मा हिंसीत् पुरुषान् पशूंश् च ||6||

(3,29।1अ) यद् राजानो विभजन्त इष्टापूर्तस्य षोढशम् यमस्यामी सभासदः|
(3,29।1च्) अविस् तस्मात् प्र मुञ्चति दत्तः शितिपात् स्वधा ||1||

(3,29।2अ) सर्वान् कामान् पूरयत्य् आभवन् प्रभवन् भवन्|
(3,29।2च्) आकूतिप्रो ‘विर् दत्तः शितिपान्न् नोप दस्यति ||2||

(3,29।3अ) यो ददाति शितिपादम् अविं लोकेन संमितम्|
(3,29।3च्) स नाकम् अभ्यारोहति यत्र शुल्को न क्रियते अबलेन बलीयसे ||3||

(3,29।4अ) पञ्चापूपं शितिपादम् अविं लोकेन संमितम्|
(3,29।4च्) प्रदातोप जीवति पितॄणां लोके ‘क्षितम् ||4||

(3,29।5अ) पञ्चापूपं शितिपादम् अविं लोकेन संमितम्|
(3,29।5च्) प्रदातोप जीवति सूर्यामासयोर् अक्षितम् ||5||

(3,29।6अ) इरेव नोप दस्यति समुद्र इव पयो महत्|
(3,29।6च्) देवौ सवासिनाव् इव शितिपान् नोप दस्यति ||6||

(3,29।7अ) क इदं कस्मा अदात् कामः कामायादात्|
(3,29।7च्) कामो दाता कामः प्रतिग्रहीता कामः समुद्रम् आ विवेश|
(3,29।7ए) कामेन त्वा प्रति गृह्नामि कामैतत् ते ||7||

(3,29।8अ) भूमिष् ट्वा प्रति गृह्णात्व् अन्तरिक्षम् इदं महत्|
(3,29।8च्) माहं प्राणेन मात्मना मा प्रजया प्रतिगृह्य वि राधिषि ||8||

(3,30।1अ) सहृदयं सांमनस्यम् अविद्वेषं कृणोमि वः|
(3,30।1च्) अन्यो अन्यम् अभि हर्यत वत्सं जातम् इवाघ्न्या ||1||

(3,30।2अ) अनुव्रतः पितुः पुत्रो मात्रा भवतु संमनाः|
(3,30।2च्) जाया पत्ये मधुमतीं वाचं वदतु शन्तिवाम् ||2||

(3,30।3अ) मा भ्राता भ्रातरं द्विक्षन् मा स्वसारम् उत स्वसा|
(3,30।3च्) सम्यञ्चः सव्रता भूत्वा वाचं वदत भद्रया ||3||

(3,30।4अ) येन देवा न वियन्ति नो च विद्विषते मिथः|
(3,30।4च्) तत् कृण्मो ब्रह्म वो गृहे संज्ञानं पुरुषेभ्यः ||4||

(3,30।5अ) ज्यायस्वन्तश् चित्तिनो मा वि यौष्ट संराधयन्तः सधुराश् चरन्तः|
(3,30।5च्) अन्यो अन्यस्मै वल्गु वदन्त एत सध्रीचीनान् वः संमनसस् क्र्णोमि ||5||

(3,30।6अ) समानी प्रपा सह वो ‘न्नभागः समाने योक्त्रे सह वो युनज्मि|
(3,30।6च्) सम्यञ्चो ‘ग्निं सपर्यतारा नाभिम् इवाभितः ||6||

(3,30।7अ) सध्रीचीनान् वः संमनसस् कृणोम्य् एकश्नुष्टीन्त् संवननेन सर्वान्|
(3,30।7च्) देवा इवामृतं रक्षमाणाः सायंप्रातः सौमनसो वो अस्तु ||7||

(3,31।1अ) वि देवा जरसावृतन् वि त्वम् अग्ने अरात्या|
(3,31।1च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||1||

(3,31।2अ) व्य् आर्त्या पवमानो वि शक्रः पापकृत्यया|
(3,31।2च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||2||

(3,31।3अ) वि ग्राम्याः पशव आरण्यैर् व्य् आपस् तृष्णयासरन्|
(3,31।3च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||3||

(3,31।4अ) वी मे द्यावापृथिवी इतो वि पन्थानो दिशंदिशम्|
(3,31।4च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||4||

(3,31।5अ) त्वष्टा दुहित्रे वहतुं युनक्तीतीदं विश्वं भुवनं वि याति|
(3,31।5च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||5||

(3,31।6अ) अग्निः प्राणान्त् सं दधाति चन्द्रः प्राणेन संहितः|
(3,31।6च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||6||

(3,31।7अ) प्राणेन विश्वतोवीर्यं देवाः सूर्यं सम् अइरयन्|
(3,31।7च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||7||

(3,31।8अ) आयुष्मताम् आयुष्कृतां प्राणेन जीव मा मृथाः|
(3,31।8च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||8||

(3,31।9अ) प्राणेन प्राणतां प्राणेहैव भव मा मृथाः|
(3,31।9च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||9||

(3,31।10अ) उद् आयुषा सम् आयुषोद् ओषधीनां रसेन|
(3,31।10च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||10||

(3,31।11अ) आ पर्जन्यस्य वृष्ट्योद् अस्थामामृता वयम्|
(3,31।11च्) व्य् अहं सर्वेण पाप्मना वि यक्ष्मेण सम् आयुषा ||11||

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>